မင္းလူ
အျဖဴအထက္ေအာက္နဲ႕က်ေနာ္တို႔ဆုံေနၾက
မွန္စီေရႊခ်ဘုရားေလးရဲ႕ရင္ျပင္မွာ
ေဟာဒီဗမာျပည္ၾကီးရဲ႕
နီရဲေနတဲ႕သမိုင္းတခ်ပ္
ကိုမင္းလူျဖည္႔ကဎ္ကဗ်ည္းထိုးခဲ႕တယ္
August 15, 2013
Thursday, August 15, 2013
Saturday, September 8, 2012
ဒဏ္ရာနဲ႕အိပ္စက္ေသာည
တေယာက္ထဲပါ၊အခ်စ္ရယ္
တကယ္ဆိုေဟာဒီညတခုကို
အားျပဳျပီးရုန္းထဖို႕ျပင္တုန္း
ျပဳံးၾကည္႕တဲ႕လမင္းက
အသာယာဆြဲထူေပးတဲ႕အခိုက္
မိုက္ကနဲမိုက္ကနဲ
ဟစ္တလာနဲ႕လည္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္
မီးေလာင္တိုက္ထဲကဖုရားသခင္ကို
မီးေတြျဖိဳျပီးကယ္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္
နယူးေရာက္ရဲ႕ေျမတိုက္တခုထဲမွာ
ငါဟာဒဏ္ရာကိုအသာလွ်ာနဲ႕သပ္ရင္း
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္စြာအဲဒီညကိုေယာင္ရမ္းသီဆိုေနမိတယ္...
ညရယ္၊လမင္းရယ္
ငါရယ္မင္းရယ္
ပုလင္းျဖဴထဲက Caribbean"ရမ္"ေတြရယ္
ႏွစ္ဦးလုံးမသိျခင္ေယာင္ေဆာင္
ဖုံးဖိထားတဲ႕ရင္ခုန္သံေတြက
ခတ္ေဖာ့ေဖာ့ရယ္ၾက၊ၾကည္ႏူးရတဲ႕ည
ၾကယ္စင္ေတြကျပဳံးၾကည္႕
မဖက္မိေအာင္ၾကိဳးစားၾကရင္း
ဟန္ေဆာင္အိပ္စက္ျခင္းေတြက
အတူမရွိေတာ့မဲ႕ညေတြအတြက္
ႏွစ္ေယာက္လုံး ခရီးၾကိဳျပင္ဆင္ရင္း
မင္းရယ္ကိုယ္ရယ္အဲဒီညကို
ေလးေလးနက္နက္ဖက္တြယ္ခဲ႕ လိုက္ၾကတာ
ႏွစ္ေယာက္အတူည၊သိပ္လွတဲ႕လမင္းနဲ႕
ခ်စ္ျခင္းေတြဟာဒို႕အခန္းေလးထဲမွာ
ေတာက္ပျမဴးႂကြေနလိုက္တာမ်ား
ငါနဲ႕မင္းရဲ႕စိတ္ခ်လုံျခဳံမႉဟာ
အာ႐ုဏ္လာတဲ႕အထိ၊အသိထဲကညကို
ခြဲခြါမဲ႕ေန႕ခင္းတခုထဲ
ေအာင္ျမင္စြာဘဲဖြက္ထားႏိုင္ခဲ႕တယ္
Sep 8,2012
3:31 AM
တကယ္ဆိုေဟာဒီညတခုကို
အားျပဳျပီးရုန္းထဖို႕ျပင္တုန္း
ျပဳံးၾကည္႕တဲ႕လမင္းက
အသာယာဆြဲထူေပးတဲ႕အခိုက္
မိုက္ကနဲမိုက္ကနဲ
ဟစ္တလာနဲ႕လည္းလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္လိုက္
မီးေလာင္တိုက္ထဲကဖုရားသခင္ကို
မီးေတြျဖိဳျပီးကယ္ဖို႕ၾကိဳးစားလိုက္
နယူးေရာက္ရဲ႕ေျမတိုက္တခုထဲမွာ
ငါဟာဒဏ္ရာကိုအသာလွ်ာနဲ႕သပ္ရင္း
ဆာေလာင္မြတ္သိပ္စြာအဲဒီညကိုေယာင္ရမ္းသီဆိုေနမိတယ္...
ညရယ္၊လမင္းရယ္
ငါရယ္မင္းရယ္
ပုလင္းျဖဴထဲက Caribbean"ရမ္"ေတြရယ္
ႏွစ္ဦးလုံးမသိျခင္ေယာင္ေဆာင္
ဖုံးဖိထားတဲ႕ရင္ခုန္သံေတြက
ခတ္ေဖာ့ေဖာ့ရယ္ၾက၊ၾကည္ႏူးရတဲ႕ည
ၾကယ္စင္ေတြကျပဳံးၾကည္႕
မဖက္မိေအာင္ၾကိဳးစားၾကရင္း
ဟန္ေဆာင္အိပ္စက္ျခင္းေတြက
အတူမရွိေတာ့မဲ႕ညေတြအတြက္
ႏွစ္ေယာက္လုံး ခရီးၾကိဳျပင္ဆင္ရင္း
မင္းရယ္ကိုယ္ရယ္အဲဒီညကို
ေလးေလးနက္နက္ဖက္တြယ္ခဲ႕ လိုက္ၾကတာ
ႏွစ္ေယာက္အတူည၊သိပ္လွတဲ႕လမင္းနဲ႕
ခ်စ္ျခင္းေတြဟာဒို႕အခန္းေလးထဲမွာ
ေတာက္ပျမဴးႂကြေနလိုက္တာမ်ား
ငါနဲ႕မင္းရဲ႕စိတ္ခ်လုံျခဳံမႉဟာ
အာ႐ုဏ္လာတဲ႕အထိ၊အသိထဲကညကို
ခြဲခြါမဲ႕ေန႕ခင္းတခုထဲ
ေအာင္ျမင္စြာဘဲဖြက္ထားႏိုင္ခဲ႕တယ္
Sep 8,2012
3:31 AM
Tuesday, November 15, 2011
ပင္လုံလမ္း
ဒီလထဲမွာေတာ့ ထိုင္းေရာ ျမန္မာမွာပါ ေရၾကီးျပီး လူအမ်ား ေနစရာ စားစရာမရွိဘူး…။ ကိုယ့္ လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္း လက္နက္အားကိုးနဲ႔ လူသတ္၊ မုဒိန္းက်င့္ျပီး ျမန္မာစစ္သည္ေတာ္ၾကီးေတြက ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ စစ္သြားခင္းၾကတယ္။ အသက္အႏၲရာယ္ လြယ္ျပီး တိုင္းတပါးမွာ လက္လုပ္လက္စားလုပ္တဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ ေရေဘးဒုကၡေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ျပန္တာကို က်ီးလို လင္းတလို တိရိစာၦန္စိတ္ ရွိသူေတြက တဖက္သား အားနည္းဒုကၡ ေရာက္တာနဲ႔ ထိုးသုတ္ လုယက္ၾကတယ္။ မေကာင္းသတင္းေတြ အားၾကီးပါတယ္။ ေကာင္းသတင္း တခ်ိဳ႕အားရွိေအာင္ ျပန္္ေဝမွ်ေပးပရေစ…။
ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာသံရုံးက ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေရေဘးေၾကာင့္ အလုပ္မဲ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးမွာ အျခားလူပုဂၢိဳလ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြလို ျမန္မ ာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအတြက္ အကူအညီေပးခဲ့တယ္။ အရင္ စစ္သားသီးသန္႔ အစိုးရတုန္းကဆို ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ယိုးဒယားမွာ ဒုကၡေတြ႔တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္အျပင္မွာ ဒုကၡျဖစ္ရတာလည္းသိ၊ ဘာမွလည္း မေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ေတာ့ ဒီဒုကၡသည္ေတြကိုပဲ သြား မဲ ရမ္းကားပါတယ္။
အခု ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာသံရုံးက အရင္စစ္တပ္အစိုးရထက္ သာလာပါျပီ။ အရင္စစ္တပ္အစိုးရလို အတင္း မ်က္လုံးစုံမွိတ္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာမ်ိဳး မလုပ္တဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ လခစားရင္ ျပည္သူေတြကို တတ္အားသ၍ ျပန္ကူညီရမယ္ဆိုတာ သိလာပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ မဂၤလာသတင္းကေတာ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အခုတက္လာတဲ့ အရပ္သားပါဝင္တဲ့ အစိုးရသစ္က ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္ရာ ဥပေဒတခ်ိဳ႕ကို ျပင္ဆင္လိုက္တာရွိေပမယ့္လည္း ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ျပင္ဆင္မႈေတြ မရွိေသးတဲ့အတြက္ လာမယ့္္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ျပိဳင္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိသလို ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ေထာင္တြင္း အက်ဥ္းခ် ခံေနရတဲ့အတြက္ ပါတီမွတ္ပံုတင္ဖို႔ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး လို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဥကၠ႒၊ အတြင္းေရးမႈးနဲ႔ တျခား စီအီးစီေတြကို အကုန္လံုးျပန္လႊတ္ေပးျပီးေတာ့မွ သံုးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္နိ္ဳင္မယ့္ အေနအထား၊ ဥပမာ ေက်ာင္းသားေတြလည္း အကုန္လႊတ္ျပီ… ေထာင္ထဲမွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားလည္း မရွိေတာ့ဘူး… ျပီးျပည့္စံုတာမဟုတ္ေတာင္္မွ ျပင္သင့္ျပင္ထိုက္တဲ့ အေျခခံဥပေဒေတြကို ထပ္မံျပီးေတာ့ ျပင္ေပးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စဥ္းစားမွာပါလို႔ ေျပာတယ္၊
က်ေနာ္ အရမ္းပီတိျဖစ္ျပီး တိုင္းျပည္အတြက္ အားအင္ေတြရခဲ့ပါတယ္။ ရွမ္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကပဲ ထက္ျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုလည္း အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပါတီမွတ္ပံုတင္ေရး မတင္ေရးကို သူတို႔ အၾကံမေပးလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ေျမာက္ကာစက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးေတြကို ဆက္လက္ေဖာ္ေဆာင္မယ္ လို႔ ယံုၾကည္ေၾကာင္း ေျပာဆိုသြားပါတယ္၊
ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္ရဲ႕ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ဟာ က်ေနာ့ရဲ႕ျပည္ေထာင္စုေရးအေပၚ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားျပီး အားအင္ေတြ ရခဲ့ပါတယ္၊ က်ေနာ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ကထဲက စိုးရိမ္မႈတခု ရွိတယ္၊ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဦးေနဝင္းစစ္တပ္ၾကီး ကလည္း ဗမာ့တပ္မေတာ္လုပ္… ငါတို႔ကလည္း ျပည္မမွာ ေနၾကေတာ့ ဗမာေတြျဖစ္… ဒါကို တိုင္းရင္းသားေတြက အဖိႏွိပ္ခံျခင္းအတူတူ ေသြးကြဲျပီး တခ်ိန္က်ရင္ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အတူလက္မတြဲေတာ့ရင္ ဒုကၡပဲ… လို႕ အျမဲ စိုးရိမ္တတ္ပါတယ္…။ စိုးရိမ္စိတ္ တကယ္ဝင္ေအာင္လည္း ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အေရး ေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔ ျပည္မမွာ ၾကီးျပင္းတဲ့ လူငယ္ေတြက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေရာ၊ လက္နက္မကိုင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ အတူ သူတို႔နယ္ေျမ နဲ႔ အဲဒီမွာေနတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေထာင္းေထာင္းေက် ဘဝေတြကို ေတြ႕ ထိ သိနားလည္လိုက္ရပါတယ္။
က်ေနာ္ ေထာင့္ကိုးရာရွစ္ဆယ့္ကိုး မွာ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈလုပ္ရင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၾကိဳးပမ္းခဲ့တဲ့ ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ တိုင္းရင္းသား ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးဟာ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ တိုးတက္ေရးအတြတ္ အေရးၾကီးက႑ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ပထမဆုံးအၾကိမ္ ေေတြ႔ထိ သတိထားမိတဲ့ အစည္းအေဝးကေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ရဲ႕ျခံဝင္းထဲက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္နဲ႔ တပ္ေပါင္းစုေရး သြားေဆြးေႏြးတုံးကပါပဲ…။
အစည္းအေဝးက ဘာမွမျဖစ္ ဘာမွ အေကာင္ထည္မေပၚခဲ့ပါဘူး…။ လာတက္ေရာက္တဲ့ လူေတြထဲက က်ေနာ္မွတ္မိတဲ့သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးတပ္ေပါင္းစုက ေတာ္ဖုရားေလး ဦးေအာင္ေဇ၊ ျပည္သူ႕တိုးတက္ေရးပါတီက ဦးခင္ေမာင္ျမင့္၊ ေလ့လာသူအေနနဲ႔ ဥကၠဌ ကိုမင္းကိုႏိုင္ နဲ႕ ဘိုဘို၊ က်ေနာ္တို႕ဆီက အခုထိ အက်ဥ္းက်ခံေနဆဲ ဂ်င္မီ နဲ႔ ေထာင္ထဲမွာ စုစုေပါင္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နည္းပါး ေနလိုက္ရတဲ့ လက္ရွိ ထိုင္း ျမန္မာနယ္စပ္ အေျခခံလူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ အတြင္းေရးမႉး ကိုေငြလင္း၊ ရခိုင္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးသာဘန္း၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ကိုဆလိုင္းလွ်န္မုန္း၊ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ကာနယ္ခ်စ္ခိုင္… သူတို႔ကိုေတာ့ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ေနေတာ့ မွတ္မိလိုက္ပါတယ္။
အစည္းအေဝး အဆင္အျပင္က ဆယ္ေက်ာ္သက္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့ အေနနဲ႔ေတာ့ ရီခ်င္စရာေကာင္းလို႕ ျပဳံးမိပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲကထဲက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းဝင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ တိုင္းရင္းသားပါတီ ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ေတာ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာပါပဲ…။ အဲဒီ အစည္းအေဝးရဲ႕ အဆင္အျပင္ကို က်ေနာ္ မိတ္ဆက္ျပပါမယ္…။
ဦးခ်စ္ခိုင္က အခ်ိန္နဲနဲေနာက္က်ျပီးမွ နာရီၾကည့္ရင္း ဝင္လာျပီး က်ေနာ္တို႔ စေတာ့မယ္… ဒီေန႔ တျခားေခါင္းေဆာင္ေတြ မ တက္လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာစရာရွိတာ အားလုံးေျပာခဲ့ပါ။ က်ေနာ္တို႕ အသံဖမ္းထားျပီး ဗဟိုေကာ္မတီက ျပန္နားေထာင္ပါ့မယ္ဆိုၿပီး ကက္ဆက္အမဲၾကီး တစ္လုံးကို ဓါတ္ၾကိဳးေတြသြယ္ျပီး အားလုံး မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ သဘာပတိေနရာမွာ ခံုတလုံး ခ်ၿပီး တင္ထားေပးပါတယ္။
စစ္တပ္အာဏာသိမ္းခံရျပီး အကြဲကြဲ အျပန္႕ျပန္႕ျဖစ္ေနတဲ့ အင္အားေတြ ၾကီးမားသြားေအာင္ စုစည္း ၾကမယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အေမွ်ာ္ျမင္ရွိ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ကြၽဲျမီးတိုၾက ေတာ့ ေဆြးေႏြးတာထက္ ေဝဖန္တာပဲ လုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါတယ္။ ဥကၠဌ မင္းကိုႏိုင္ေတာင္မွ ဝင္ေျပာရင္ ဦးခ်စ္ခိုင္က ေလ့လာသူျဖစ္လို႔ ေပးမေျပာဘူးဆို ကန္႔ကြက္ပါေသးတယ္…။ ဟိုကလည္း တျခားအမ်ားစု ေထာက္ခံမႈနဲ႕ အတင္းဝင္ၿပီး ေဝဖန္သြားပါေသးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဦးခ်စ္ခိုင္က အေရးထဲ အရာေပၚ စကားမွားပါေသးတယ္…။ သူက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေျပာတာလား ေမ့ျပီလားေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာတတ္ပါ။
သူ ေျပာတာက "ခင္ဗ်ားတို႔ စစ္တပ္ကိုပဲ အျပစ္တင္မေနနဲ႔… ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္သူေတြဖက္ကလည္း ေခါင္းျဖတ္တာေတြ ရွိတာပဲ…” ဆို ေဒါသနဲ႔ ေျပာပါတယ္၊၊ သူ ေျပာတာကို မခံႏိုင္ မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ျပီး အားလုံးျပန္ေျပာၾကတဲ့ အထဲမွာ ျပည္သူ႕တိုးတက္ေရးပါတီက ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ရဲ႕ ရွင္းျပပံုကို က်ေနာ္ သေဘာက်ပါတယ္…။ သူကလည္း ေဒါနဲ႕ မာန္နဲ႔ ျပည္သူေတြ ျငိမ္းျငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပတာကို လာဖ်က္ဆီးတဲ့လူေတြ ေခါင္းျဖတ္တာတင္မကဘူး… သူက ခဏရပ္ထားပါတယ္... က်ေနာ္တို႔လည္း သူ ဘာထပ္ေျပာမလည္း စဥ္းစားပါတယ္…။ ျပီးမွ သူက ေျခေထာက္ေတာင္ျဖတ္ျပစ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ လို႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္…။
ဒါ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ျပည္ေထာင္စုေရးနဲ႔ တပ္ေပါင္းစု အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး သမိုင္းထဲက တစိတ္တေဒသေပါ့ဗ်ာ…။ အဲဒီထဲမွာက်ေနာ့္ ႏွလုံးသားကိုေဖာက္ဝင္တဲ့ စကားကေတာ့ ခ်င္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕က ကိုလွ်ံမုန္း ေျပာခဲ့တာပါ။
သူက"ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားရမွာက ခင္ဗ်ားတို႔ အန္အယ္ဒီ မေျပာနဲ႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ သူတေယာက္ထဲ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဖူးဆိုတာ ျမဲျမဲနားလည္ထားပါ...” တဲ့…။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခုပ္သံေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖံုးလႊမ္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုလွ်ံမုန္းဟာ က်ေနာ္ ယဥ္ပါးေနျပီး သတိမထားမိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းတခုကို လက္ထဲ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေပးအပ္သြားတာပါ။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ။
အဲဒီ အစည္းအေဝး ေနာက္ပိုင္း(အဲဒီေန႔ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က မွတ္တမ္းလိုက္မွတ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသူအမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ အပါအဝင္) က်ေနာ္တို႔ အားလုံးနီးပါး စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးကို က်ရာတာဝန္နဲ႔ လႈပ္ရွားၾကရင္း ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္အခ်ိန္ေပးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ကိုလွ်ံမုန္းတေယာက္ပဲ ေတာခိုသြားႏိုင္တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူ ေထာင္က်လာတဲ့ ဓႏုအမ်ိဳးသား ပါတီနာယက ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လင္းယုန္(ရွမ္းျပည္) ေျပာလို႔ ဝမ္းသာခဲ့ပါတယ္။
သူေျပာျပလို႕ သိလိုက္ရတာ ကိုဆလိုင္းလွ်ံမုန္းကို ခင္ညြန္႕ေထာက္လွမ္းေရးက လာေခၚျပီး တစ္ကိုးဆယ္ကို အခု လက္မွတ္ထိုးမလား… ယူအန္အယ္ဒီ ဖ်က္သိမ္းရမလား… အက်ပ္ကိုင္လို႔ လက္မွတ္ထိုးေပးျပီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုေႂကြးရင္း တိုင္းျပည္ကို စြန္႕ခြာသြားတယ္လို႔ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။
အဲဒီလို ေထာင္ထဲမေရာက္က်ခင္ အားလုံး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ျပႆနာက ေထာင့္ကိုးရာကိုးဆယ္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္အစိုးရေအာက္မွာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနပါျပီ။
က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးမွာ တိုက္ပြဲဝင္ခ်င္သူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔နဲ႔ ညိႇႏိႈင္းဖို႔ ေနေနသာသာ သူတို႔ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာတင္ အစဥ္လာရွိတဲ့ လူထု ေထာက္ခံတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တခ်ိဳ႕ဟာ ညိႇႏိႈင္းမရပဲ ဦးခ်စ္ခိုင္နဲ႔ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ ဦးစီးျပီး ေမျမိဳ႕မွာ မူဆလင္ကုလားေတြကို ေငြနဲ႔ အမတ္ေနရာ ေရာင္းစားခဲ့တယ္၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဆိုျပီး ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ကုလားၾကီး ေတြက ခေမာက္မဲပုံးကို ပိုင္းျပီး မဲရုံမွာ တရုန္းရုန္း…။ ေမျမိဳ႕ ျမိဳ႕နယ္ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က လူေတြက အမတ္ဝင္ေရြးဖို႔ တခ်ိဳ႕မဟာမိတ္ေတြကို ကမ္းလွမ္းပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အခု ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ဦးပီတာလင္းပင္က သေဘာတူတဲ့အခါမွ ေမျမိဳ႕အန္အယ္ဒီကေနျပီး ဒါ တကယ့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမတ္ပါ… ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ မဲပုံးအမွတ္ တံဆိပ္က စာအုပ္ပါ… ဟိုဘက္က အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အထိမ္းအမွတ္ ခေမာက္နဲ႔ ခေမာက္ ္မဲပုံးဟာ မူဆလင္ေတြပါ… ရွင္တို႔ ေမျမိဳ႕ တခုလုံး ကုလားပလီေတြ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုျပီး မဲျပန္ဆြယ္ခဲ့ရတာပါ။
အလားတူ ျပႆနာေတြ မြန္ျပည္နယ္မွာဆို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကိုယ္စားျပဳျပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဝင္ခြင့္ရွိတဲ့ မူဆလင္ပါတီက မူဆလင္ကုလားက မြန္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရဆီအဖြဲ႕ကို ရႈုံးတဲ့ အခါက် တရားေတာင္ ျပန္စြဲလိုက္ေသးပါတယ္။ ျပည္ျမိဳ႕မွာဆို အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးခ်စ္ခိုင္တို႔ ခ်ေပးတဲ့ လူနဲ႔ ျပည္ျမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ႏွစ္ခုကြဲလို႔ အာဏာရွင္ေဟာင္း တဆညပါတီက အႏိုင္ရသြားပါတယ္။ ဒီကိစၥေတြဟာ ကိုယ့္အခ်ဥ္းခ်င္း တန္ဖိုးမထားတဲ့ တပ္ေပါင္းစုကို တန္ဖိုးမထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ အႏွစ္သာရကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔ မၾကိဳးစားပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြပဲ သုံးတာမ်ားသြားတဲ့ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေထာင့္ကိုးရာရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္တခုကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ လူမ်ိဳးေရးစစ္ပြဲကို ျငိမ္းသတ္ျပီး စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးစစ္ပြဲအျဖစ္ ဝိုင္းဝန္းေျပာင္းလဲ ေပးလိုက္ႏိုင္တာပါပဲ…။ ဒီလိုလူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ ျပည္မအၾကား နားလည္ စည္းရုံးမႈ တခု တည္ေဆာက္ယူႏိုင္ခဲ့ ေအာင္လည္း အထူးသျဖင့္ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ လူငယ္ေတြက တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ အသက္စြန္႔ျပီး အတူ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ ပါတယ္။ ေနာက္တေၾကာင္းက ကိုးဆယ္ေရြးေကာက္ပြဲ အႏိုင္ရ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာ လာေရာက္ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈေတြကလည္း လူမ်ိဳးစုနဲ႔ ျပည္မအၾကား နားလည္ရင္းႏွီးမႈေတြ ပိုမိုတည္ေဆာက္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေန႔အခါမွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြက (ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔) ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးကို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အဓိက လိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ပင္လုံစိတ္ဓါတ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတာျဖစ္ျပီး တိုင္းျပည္ျငိမ္းခ်မ္းတိုးတက္ေရးအတြက္ အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ပထမဦးဆုံးေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာျဖစ္ေၾကာင္းကို ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုေထာက္ခံရင္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျပည္သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအဝင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္အတြင္း/အျပင္က မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္မ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳခဲ့ပါတယ္…။
ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာသံရုံးက ျမန္မာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ ေရေဘးေၾကာင့္ အလုပ္မဲ့ ျပည္ေတာ္ျပန္ခရီးမွာ အျခားလူပုဂၢိဳလ္ အဖြဲ႔အစည္းေတြလို ျမန္မ ာေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြအတြက္ အကူအညီေပးခဲ့တယ္။ အရင္ စစ္သားသီးသန္႔ အစိုးရတုန္းကဆို ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ယိုးဒယားမွာ ဒုကၡေတြ႔တယ္ဆိုရင္ သူတို႔ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္အျပင္မွာ ဒုကၡျဖစ္ရတာလည္းသိ၊ ဘာမွလည္း မေျပာင္းလဲေပးႏိုင္ေတာ့ ဒီဒုကၡသည္ေတြကိုပဲ သြား မဲ ရမ္းကားပါတယ္။
အခု ဘန္ေကာက္မွာရွိတဲ့ ျမန္မာသံရုံးက အရင္စစ္တပ္အစိုးရထက္ သာလာပါျပီ။ အရင္စစ္တပ္အစိုးရလို အတင္း မ်က္လုံးစုံမွိတ္ျပီး မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္တာမ်ိဳး မလုပ္တဲ့အျပင္ ျပည္သူေတြရဲ႕ လခစားရင္ ျပည္သူေတြကို တတ္အားသ၍ ျပန္ကူညီရမယ္ဆိုတာ သိလာပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ မဂၤလာသတင္းကေတာ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က အခုတက္လာတဲ့ အရပ္သားပါဝင္တဲ့ အစိုးရသစ္က ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္ရာ ဥပေဒတခ်ိဳ႕ကို ျပင္ဆင္လိုက္တာရွိေပမယ့္လည္း ျပီးျပည့္စံုတဲ့ ျပင္ဆင္မႈေတြ မရွိေသးတဲ့အတြက္ လာမယ့္္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ျပိဳင္ဖို႔ အစီအစဥ္မရွိသလို ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ေထာင္တြင္း အက်ဥ္းခ် ခံေနရတဲ့အတြက္ ပါတီမွတ္ပံုတင္ဖို႔ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူး လို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဥကၠ႒၊ အတြင္းေရးမႈးနဲ႔ တျခား စီအီးစီေတြကို အကုန္လံုးျပန္လႊတ္ေပးျပီးေတာ့မွ သံုးပြင့္ဆိုင္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးကို ေဖာ္ေဆာင္နိ္ဳင္မယ့္ အေနအထား၊ ဥပမာ ေက်ာင္းသားေတြလည္း အကုန္လႊတ္ျပီ… ေထာင္ထဲမွာ နိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားလည္း မရွိေတာ့ဘူး… ျပီးျပည့္စံုတာမဟုတ္ေတာင္္မွ ျပင္သင့္ျပင္ထိုက္တဲ့ အေျခခံဥပေဒေတြကို ထပ္မံျပီးေတာ့ ျပင္ေပးတယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စဥ္းစားမွာပါလို႔ ေျပာတယ္၊
က်ေနာ္ အရမ္းပီတိျဖစ္ျပီး တိုင္းျပည္အတြက္ အားအင္ေတြရခဲ့ပါတယ္။ ရွမ္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကပဲ ထက္ျပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုလည္း အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ ပါတီမွတ္ပံုတင္ေရး မတင္ေရးကို သူတို႔ အၾကံမေပးလိုပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အက်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ေျမာက္ကာစက ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ရင္ၾကားေစ့ေရးေတြကို ဆက္လက္ေဖာ္ေဆာင္မယ္ လို႔ ယံုၾကည္ေၾကာင္း ေျပာဆိုသြားပါတယ္၊
ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲခ်ဳပ္ရဲ႕ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓါတ္ဟာ က်ေနာ့ရဲ႕ျပည္ေထာင္စုေရးအေပၚ စိုးရိမ္ေၾကာင့္က်မႈေတြနဲ႔ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားျပီး အားအင္ေတြ ရခဲ့ပါတယ္၊ က်ေနာ္ ဆယ္ေက်ာ္သက္ အရြယ္ကထဲက စိုးရိမ္မႈတခု ရွိတယ္၊ ဘာလဲဆိုေတာ့ ဦးေနဝင္းစစ္တပ္ၾကီး ကလည္း ဗမာ့တပ္မေတာ္လုပ္… ငါတို႔ကလည္း ျပည္မမွာ ေနၾကေတာ့ ဗမာေတြျဖစ္… ဒါကို တိုင္းရင္းသားေတြက အဖိႏွိပ္ခံျခင္းအတူတူ ေသြးကြဲျပီး တခ်ိန္က်ရင္ ဒီမိုကေရစီေရးအတြက္ အတူလက္မတြဲေတာ့ရင္ ဒုကၡပဲ… လို႕ အျမဲ စိုးရိမ္တတ္ပါတယ္…။ စိုးရိမ္စိတ္ တကယ္ဝင္ေအာင္လည္း ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ အေရး ေတာ္ပံုေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔ ျပည္မမွာ ၾကီးျပင္းတဲ့ လူငယ္ေတြက တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္ေရာ၊ လက္နက္မကိုင္တဲ့ တိုင္းရင္းသားေရာ အဖြဲ႕အစည္းမ်ိဳးစုံနဲ႔ အတူ သူတို႔နယ္ေျမ နဲ႔ အဲဒီမွာေနတဲ့ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေထာင္းေထာင္းေက် ဘဝေတြကို ေတြ႕ ထိ သိနားလည္လိုက္ရပါတယ္။
က်ေနာ္ ေထာင့္ကိုးရာရွစ္ဆယ့္ကိုး မွာ စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈလုပ္ရင္းက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ၾကိဳးပမ္းခဲ့တဲ့ ပင္လုံစာခ်ဳပ္နဲ႔ တိုင္းရင္းသား ေသြးစည္းညီညြတ္ေရးဟာ တိုင္းျပည္ လြတ္ေျမာက္ တိုးတက္ေရးအတြတ္ အေရးၾကီးက႑ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ပထမဆုံးအၾကိမ္ ေေတြ႔ထိ သတိထားမိတဲ့ အစည္းအေဝးကေတာ့ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေတာ္ ေဒၚခင္ၾကည္ရဲ႕ျခံဝင္းထဲက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕အဖြဲ႕ ခ်ဳပ္နဲ႔ တပ္ေပါင္းစုေရး သြားေဆြးေႏြးတုံးကပါပဲ…။
အစည္းအေဝးက ဘာမွမျဖစ္ ဘာမွ အေကာင္ထည္မေပၚခဲ့ပါဘူး…။ လာတက္ေရာက္တဲ့ လူေတြထဲက က်ေနာ္မွတ္မိတဲ့သူတခ်ိဳ႕ကေတာ့ အမ်ိဳးသားႏိုင္ငံေရးတပ္ေပါင္းစုက ေတာ္ဖုရားေလး ဦးေအာင္ေဇ၊ ျပည္သူ႕တိုးတက္ေရးပါတီက ဦးခင္ေမာင္ျမင့္၊ ေလ့လာသူအေနနဲ႔ ဥကၠဌ ကိုမင္းကိုႏိုင္ နဲ႕ ဘိုဘို၊ က်ေနာ္တို႕ဆီက အခုထိ အက်ဥ္းက်ခံေနဆဲ ဂ်င္မီ နဲ႔ ေထာင္ထဲမွာ စုစုေပါင္း အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္နည္းပါး ေနလိုက္ရတဲ့ လက္ရွိ ထိုင္း ျမန္မာနယ္စပ္ အေျခခံလူ႔ေဘာင္သစ္ပါတီ အတြင္းေရးမႉး ကိုေငြလင္း၊ ရခိုင္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးသာဘန္း၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ကိုဆလိုင္းလွ်န္မုန္း၊ အိမ္ရွင္ျဖစ္တဲ့ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ကာနယ္ခ်စ္ခိုင္… သူတို႔ကိုေတာ့ ရင္းႏွီးကြၽမ္းဝင္ေနေတာ့ မွတ္မိလိုက္ပါတယ္။
အစည္းအေဝး အဆင္အျပင္က ဆယ္ေက်ာ္သက္ျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့ အေနနဲ႔ေတာ့ ရီခ်င္စရာေကာင္းလို႕ ျပဳံးမိပါတယ္။ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲကထဲက ပါဝင္ခဲ့တဲ့ သမိုင္းဝင္ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ၊ တိုင္းရင္းသားပါတီ ေခါင္းေဆာင္ေတြအေနနဲ႔ေတာ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာပါပဲ…။ အဲဒီ အစည္းအေဝးရဲ႕ အဆင္အျပင္ကို က်ေနာ္ မိတ္ဆက္ျပပါမယ္…။
ဦးခ်စ္ခိုင္က အခ်ိန္နဲနဲေနာက္က်ျပီးမွ နာရီၾကည့္ရင္း ဝင္လာျပီး က်ေနာ္တို႔ စေတာ့မယ္… ဒီေန႔ တျခားေခါင္းေဆာင္ေတြ မ တက္လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ေျပာစရာရွိတာ အားလုံးေျပာခဲ့ပါ။ က်ေနာ္တို႕ အသံဖမ္းထားျပီး ဗဟိုေကာ္မတီက ျပန္နားေထာင္ပါ့မယ္ဆိုၿပီး ကက္ဆက္အမဲၾကီး တစ္လုံးကို ဓါတ္ၾကိဳးေတြသြယ္ျပီး အားလုံး မ်က္ႏွာမူထားတဲ့ သဘာပတိေနရာမွာ ခံုတလုံး ခ်ၿပီး တင္ထားေပးပါတယ္။
စစ္တပ္အာဏာသိမ္းခံရျပီး အကြဲကြဲ အျပန္႕ျပန္႕ျဖစ္ေနတဲ့ အင္အားေတြ ၾကီးမားသြားေအာင္ စုစည္း ၾကမယ္ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အေမွ်ာ္ျမင္ရွိ ေခါင္းေဆာင္ေတြလည္း ကြၽဲျမီးတိုၾက ေတာ့ ေဆြးေႏြးတာထက္ ေဝဖန္တာပဲ လုပ္ႏိုင္ေတာ့ပါတယ္။ ဥကၠဌ မင္းကိုႏိုင္ေတာင္မွ ဝင္ေျပာရင္ ဦးခ်စ္ခိုင္က ေလ့လာသူျဖစ္လို႔ ေပးမေျပာဘူးဆို ကန္႔ကြက္ပါေသးတယ္…။ ဟိုကလည္း တျခားအမ်ားစု ေထာက္ခံမႈနဲ႕ အတင္းဝင္ၿပီး ေဝဖန္သြားပါေသးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဦးခ်စ္ခိုင္က အေရးထဲ အရာေပၚ စကားမွားပါေသးတယ္…။ သူက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ကိုယ္စားလွယ္အျဖစ္ ေျပာတာလား ေမ့ျပီလားေတာ့ က်ေနာ္ မေျပာတတ္ပါ။
သူ ေျပာတာက "ခင္ဗ်ားတို႔ စစ္တပ္ကိုပဲ အျပစ္တင္မေနနဲ႔… ခင္ဗ်ားတို႔ ျပည္သူေတြဖက္ကလည္း ေခါင္းျဖတ္တာေတြ ရွိတာပဲ…” ဆို ေဒါသနဲ႔ ေျပာပါတယ္၊၊ သူ ေျပာတာကို မခံႏိုင္ မရပ္ႏိုင္ျဖစ္ျပီး အားလုံးျပန္ေျပာၾကတဲ့ အထဲမွာ ျပည္သူ႕တိုးတက္ေရးပါတီက ဦးခင္ေမာင္ျမင့္ရဲ႕ ရွင္းျပပံုကို က်ေနာ္ သေဘာက်ပါတယ္…။ သူကလည္း ေဒါနဲ႕ မာန္နဲ႔ ျပည္သူေတြ ျငိမ္းျငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ဆႏၵျပတာကို လာဖ်က္ဆီးတဲ့လူေတြ ေခါင္းျဖတ္တာတင္မကဘူး… သူက ခဏရပ္ထားပါတယ္... က်ေနာ္တို႔လည္း သူ ဘာထပ္ေျပာမလည္း စဥ္းစားပါတယ္…။ ျပီးမွ သူက ေျခေထာက္ေတာင္ျဖတ္ျပစ္ဖို႔ ေကာင္းတယ္ လို႔ ဆက္ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔မွာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္…။
ဒါ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္ရဲ႕ျပည္ေထာင္စုေရးနဲ႔ တပ္ေပါင္းစု အမ်ိဳးသားေသြးစည္းညီညြတ္ေရး သမိုင္းထဲက တစိတ္တေဒသေပါ့ဗ်ာ…။ အဲဒီထဲမွာက်ေနာ့္ ႏွလုံးသားကိုေဖာက္ဝင္တဲ့ စကားကေတာ့ ခ်င္းအမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕က ကိုလွ်ံမုန္း ေျပာခဲ့တာပါ။
သူက"ခင္ဗ်ားတို႔ သတိထားရမွာက ခင္ဗ်ားတို႔ အန္အယ္ဒီ မေျပာနဲ႔၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေတာင္ သူတေယာက္ထဲ လြတ္လပ္ေရးရေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဖူးဆိုတာ ျမဲျမဲနားလည္ထားပါ...” တဲ့…။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခုပ္သံေတြက ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဖံုးလႊမ္းခဲ့ပါတယ္။ ကိုလွ်ံမုန္းဟာ က်ေနာ္ ယဥ္ပါးေနျပီး သတိမထားမိတဲ့ အစိတ္အပိုင္းတခုကို လက္ထဲ ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က် ေပးအပ္သြားတာပါ။ ဒါကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ပါ။
အဲဒီ အစည္းအေဝး ေနာက္ပိုင္း(အဲဒီေန႔ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္က မွတ္တမ္းလိုက္မွတ္ေပးတဲ့ ေက်ာင္းသူအမ်ိဳးသမီးငယ္ေတြ အပါအဝင္) က်ေနာ္တို႔ အားလုံးနီးပါး စစ္အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးကို က်ရာတာဝန္နဲ႔ လႈပ္ရွားၾကရင္း ေထာင္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္အခ်ိန္ေပးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ကိုလွ်ံမုန္းတေယာက္ပဲ ေတာခိုသြားႏိုင္တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ အတူ ေထာင္က်လာတဲ့ ဓႏုအမ်ိဳးသား ပါတီနာယက ကဗ်ာဆရာ ေမာင္လင္းယုန္(ရွမ္းျပည္) ေျပာလို႔ ဝမ္းသာခဲ့ပါတယ္။
သူေျပာျပလို႕ သိလိုက္ရတာ ကိုဆလိုင္းလွ်ံမုန္းကို ခင္ညြန္႕ေထာက္လွမ္းေရးက လာေခၚျပီး တစ္ကိုးဆယ္ကို အခု လက္မွတ္ထိုးမလား… ယူအန္အယ္ဒီ ဖ်က္သိမ္းရမလား… အက်ပ္ကိုင္လို႔ လက္မွတ္ထိုးေပးျပီး ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုေႂကြးရင္း တိုင္းျပည္ကို စြန္႕ခြာသြားတယ္လို႔ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။
အဲဒီလို ေထာင္ထဲမေရာက္က်ခင္ အားလုံး ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ျပႆနာက ေထာင့္ကိုးရာကိုးဆယ္ ေရြးေကာက္ပြဲက်င္းပေတာ့ က်ေနာ္တို႔ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က စစ္အစိုးရေအာက္မွာ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ က်ေနပါျပီ။
က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္အတြက္ ရဲရဲရင့္ရင့္ ေျမေပၚႏိုင္ငံေရးမွာ တိုက္ပြဲဝင္ခ်င္သူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းေတြက အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔နဲ႔ ညိႇႏိႈင္းဖို႔ ေနေနသာသာ သူတို႔ အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာတင္ အစဥ္လာရွိတဲ့ လူထု ေထာက္ခံတဲ့ ေခါင္းေဆာင္ တခ်ိဳ႕ဟာ ညိႇႏိႈင္းမရပဲ ဦးခ်စ္ခိုင္နဲ႔ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းေတြ ဦးစီးျပီး ေမျမိဳ႕မွာ မူဆလင္ကုလားေတြကို ေငြနဲ႔ အမတ္ေနရာ ေရာင္းစားခဲ့တယ္၊ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဆိုျပီး ေခါင္းေပါင္းနဲ႔ ကုလားၾကီး ေတြက ခေမာက္မဲပုံးကို ပိုင္းျပီး မဲရုံမွာ တရုန္းရုန္း…။ ေမျမိဳ႕ ျမိဳ႕နယ္ အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က လူေတြက အမတ္ဝင္ေရြးဖို႔ တခ်ိဳ႕မဟာမိတ္ေတြကို ကမ္းလွမ္းပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး အခု ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္ေရာက္ေနတဲ့ ဦးပီတာလင္းပင္က သေဘာတူတဲ့အခါမွ ေမျမိဳ႕အန္အယ္ဒီကေနျပီး ဒါ တကယ့္ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အမတ္ပါ… ဒါေပမယ့္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ရဲ႕ မဲပုံးအမွတ္ တံဆိပ္က စာအုပ္ပါ… ဟိုဘက္က အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အထိမ္းအမွတ္ ခေမာက္နဲ႔ ခေမာက္ ္မဲပုံးဟာ မူဆလင္ေတြပါ… ရွင္တို႔ ေမျမိဳ႕ တခုလုံး ကုလားပလီေတြ ျဖစ္သြားမယ္ဆိုျပီး မဲျပန္ဆြယ္ခဲ့ရတာပါ။
အလားတူ ျပႆနာေတြ မြန္ျပည္နယ္မွာဆို အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ကိုယ္စားျပဳျပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဝင္ခြင့္ရွိတဲ့ မူဆလင္ပါတီက မူဆလင္ကုလားက မြန္အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရဆီအဖြဲ႕ကို ရႈုံးတဲ့ အခါက် တရားေတာင္ ျပန္စြဲလိုက္ေသးပါတယ္။ ျပည္ျမိဳ႕မွာဆို အမ်ိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဦးခ်စ္ခိုင္တို႔ ခ်ေပးတဲ့ လူနဲ႔ ျပည္ျမိဳ႕ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ ႏွစ္ခုကြဲလို႔ အာဏာရွင္ေဟာင္း တဆညပါတီက အႏိုင္ရသြားပါတယ္။ ဒီကိစၥေတြဟာ ကိုယ့္အခ်ဥ္းခ်င္း တန္ဖိုးမထားတဲ့ တပ္ေပါင္းစုကို တန္ဖိုးမထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ အႏွစ္သာရကို အေကာင္ထည္ေဖာ္ဖို႔ မၾကိဳးစားပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြပဲ သုံးတာမ်ားသြားတဲ့ ျပႆနာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
ေထာင့္ကိုးရာရွစ္ဆယ့္ရွစ္ ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္တို႔အတြက္ အက်ိဳးအျမတ္တခုကေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တိုင္းျပည္မွာ လူမ်ိဳးေရးစစ္ပြဲကို ျငိမ္းသတ္ျပီး စစ္အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးစစ္ပြဲအျဖစ္ ဝိုင္းဝန္းေျပာင္းလဲ ေပးလိုက္ႏိုင္တာပါပဲ…။ ဒီလိုလူမ်ိဳးစုေတြနဲ႔ ျပည္မအၾကား နားလည္ စည္းရုံးမႈ တခု တည္ေဆာက္ယူႏိုင္ခဲ့ ေအာင္လည္း အထူးသျဖင့္ ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ လူငယ္ေတြက တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ အသက္စြန္႔ျပီး အတူ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့ ပါတယ္။ ေနာက္တေၾကာင္းက ကိုးဆယ္ေရြးေကာက္ပြဲ အႏိုင္ရ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ ထိုင္းျမန္မာနယ္စပ္မွာ လာေရာက္ ပူးေပါင္းပါဝင္မႈေတြကလည္း လူမ်ိဳးစုနဲ႔ ျပည္မအၾကား နားလည္ရင္းႏွီးမႈေတြ ပိုမိုတည္ေဆာက္ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ဒီေန႔အခါမွာ တိုင္းရင္းသားအဖြဲ႔အစည္းေတြက (ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔) ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုံး လြတ္ေျမာက္ေရး၊ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးကို တိုင္းျပည္ရဲ႕ အဓိက လိုအပ္ခ်က္အျဖစ္ မီးေမာင္းထိုးျပခဲ့ပါတယ္။ ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာ ပင္လုံစိတ္ဓါတ္ ဆက္လက္ရွင္သန္ေနတာျဖစ္ျပီး တိုင္းျပည္ျငိမ္းခ်မ္းတိုးတက္ေရးအတြက္ အက်ဥ္းသားလြတ္ေျမာက္ေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးဟာ ပထမဦးဆုံးေျဖရွင္းရမယ့္ ျပႆနာျဖစ္ေၾကာင္းကို ေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုေထာက္ခံရင္း က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ျပည္သူေတြ၊ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအဝင္ သမၼတဦးသိန္းစိန္နဲ႔ လႊတ္ေတာ္အတြင္း/အျပင္က မ်ိဳးခ်စ္ျပည္ခ်စ္မ်ား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳခဲ့ပါတယ္…။
Thursday, October 27, 2011
Monday, October 17, 2011
သတိ
ကမ္းေတြက တေျဖးေျဖး
ေဝးလြင့္ ေမ်ာပါသြားတဲ့အခါက်
ငါတို႔က ဇင္ေယာ္ေတြလိုပဲ
မစဲတမ္း ႐ိုင္းေနတဲ့ လိႈင္းေပၚ
အေတာ္ေနသားက်ေနၾကပါျပီ
သံဓါတ္နည္းတယ္ထင္တဲ့အခါ
သံတိုင္မွာရွိတဲ့ သံေခ်း တခ်ိဳ႕
ခြါစားခဲ့ဖူးလို႕...
အသားဓါတ္နည္းတယ္ထင္တဲ့အခ်ိန္
မိလႅာေခ်ာင္မွာ လာေခ်ာင္းတဲ့
ႂကြက္ဖေလာင္းေလးေတြပါ
အခန္းထဲမွာတင္ အမဲရွာထြက္ဖူးတယ္…
အသြားဆယ္ေပ အျပန္ဆယ္ေပ
ႏွစ္ရွည္ခရီးကေတာ့
မညည္းမျငဴ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေက်ာ္ခဲ့ျပီ
အဲဒီလာေနတဲ့ အလင္းေရာင္ျမျမက
ထုံးစံအတိုင္း ငါ့ရဲ႕ ေက်ာကို
႐ိုက္ႏွက္ဟစ္ေႂကြးမဲ့ လူတအုပ္ရဲ႕ လမ္းျပမီးလား…
အမွန္တရား
နဲနဲပါးပါးနားလည္ျပီး
ေဆးလိပ္မီးေပးမဲ့ လူလား၊၊
မမွိတ္မသုန္ေငး
ခပ္ေလးေလးလာတဲ့ အလင္းဆီ
ဒီေန႔ဟာ
ဘယ္ႏွစ္ရာေျမာက္ လကြယ္ေန႔ဆိုတာလဲ
ငါ နံရံမွာ တခ်က္ျပန္ေရမိတယ္…။
Happy Birthday Ko Min Ko Naing (18-10-2011)
ေဆးလိပ္မီးေပးမဲ့ လူလား၊၊
မမွိတ္မသုန္ေငး
ခပ္ေလးေလးလာတဲ့ အလင္းဆီ
ဒီေန႔ဟာ
ဘယ္ႏွစ္ရာေျမာက္ လကြယ္ေန႔ဆိုတာလဲ
ငါ နံရံမွာ တခ်က္ျပန္ေရမိတယ္…။
Happy Birthday Ko Min Ko Naing (18-10-2011)
Friday, October 14, 2011
အခ်စ္ဦး
အခ်စ္ဆိုတာ သိပ္တန္ခိုးၾကီးမွန္း သိပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ဦးဆိုတာကို အမႈမဲ့ အမွတ္မဲ့နဲ႕ပဲ… ပ်ိဳႏုစဥ္ဘဝမွာ ျပႆနာအရပ္ရပ္… စာေမးပြဲအထပ္ထပ္ေတြ နပမ္းလံုးရင္း ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာ… ရွိမွန္းေတာင္ မသိေတာ့တာ..........
ထံုးစံအတိုင္း ျဖစ္ေလ့ရွိၾကတဲ့အတိုင္းေပါ့… အိုမင္းမစြမ္း စျဖစ္လာေတာ့ တခါ တခါ ငယ္ဘဝေတြ ဟိုေတြးဒီေတြး ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႕ အခ်စ္ဦးဆိုတာကို စဥ္းစားမိ႐ံုေတာင္မက ရင္ထဲမွာ သတိရမႈ ထုထည္ၾကီးၾကီးမားမား ခံစားသိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လန္႕မိတယ္…။ ကိုယ္ကေရာ လြမ္းတယ္ေျပာခြင့္ ရွိမလား...
မင္းသိရဲ့လား… တကယ္လို႕မ်ား သိခဲ့ရင္ ကိုယ္ ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္…။
ကိုယ္ႏုပ်ိဳမႈရဲ့ မာန္မာန အတၱတခ်ိဳ႕ ကြာအက်မွာ မင္း ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိေနမွန္း ျမင္လိုက္ရျပီ္း သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း လြမ္းမိတယ္ ႏြယ္...
....................II....................
တရက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ပါတီလုပ္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေပ်ာ္ပါးကခုန္ၾကရင္း ေလးႏွစ္ဘဲရွိေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သမီးေလးက ေခတ္ေပၚျမန္မာအခ်စ္သီခ်င္း တပိုဒ္ကို အမူအယာ အသံေန အသံထားနဲ႔ အမွတ္တမဲ့ ဆိုလိုက္ေတာ့ အားလုံးက ပထမ သူ႕ကို ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္…။ ျပီးေတာ့မွ အားရပါးရ ဝိုင္းရီျပီး သူ႔ကို ေနာက္ၾကတယ္၊ သူကေတာ့ စိတ္မဆိုးတတ္ေသးဘူး… ရွက္ေနရဲ႕..။ ေနာ္ေဝးက ခဏလာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးက ကေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာေပြ႕ဖက္ရင္း သူ႕မွာလဲ အခ်စ္ရွိတယ္… သူ႕မွာလဲ အခ်စ္ရွိမွာပဲ… ဘယ္သူ႔မွာ မဆို အခ်စ္ရွိတာဘဲလို႔ ေလးေလးနက္နက္ ဝင္ေျပာေနတာကို ကိုယ္ ခဏခဏ သတိရမိတယ္...။ ဒါေရာ အခ်စ္ပဲလား… ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ မင္းကိုပါ ေရာၿပီး စဥ္းစားေနမိလား… ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ေတြက ကိုယ္ မသိေအာင္ အလုပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္…။ ကိုယ့္ျပႆနာက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မၾကာခဏ ကိုယ္မသိပဲ က်န္ရစ္တဲ့ ျပႆနာပါ…
....................II....................
တကယ္ေတာ့ မင္းဟာ ကိုယ့္အခ်စ္ဦးဆိုတာ ကိုယ္က တဖက္သတ္ပဲ ေျပာခြင့္ရွိတာပါ… အဲဒီေျပာခြင့္ရွိတာကိုပဲ ကိုယ္ ဒီဘဝအတြက္ သိပ္ေက်နပ္တဲ့ မွတ္မွတ္ရရ တခုပါ... ဒုကၡပင္လယ္ေတြ ေဝတဲ့အခ်ိန္ ကူးျဖတ္ေနရတုံး မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မင္းကို လမ္းမွာ ျပန္ေတြ႕တာမဟုတ္ဘဲ ရင္နဲ႕ ဆုပ္ကိုင္မိတာ ေျပာျပဦးမယ္…
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း တခ်ိဳ႕ကိစၡေတြ ကိုယ့္ဖာသာ အရြယ္ေႏွာင္းမွ ရွာေတြ႕တာ… မင္းကို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ ႏြယ္ ရယ္…
တည ကိုယ္အရမ္းမူးသြားတယ္… အဲဒီညက တခ်ိဳ႕ေငြကိစၡေတြလဲ လုပ္မိတယ္ထင္ရဲ႕… ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္ေငြလႊဲေငြေျပာင္းကိစၡေတြ အင္တာနက္ကေန အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ္ ေသာက္က်ိဳးေတာ့နည္းျပီ ဆိုျပီး ပူထူသြားတယ္။ ကိုယ့္မွာ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွ ေငြလႊဲရမဲ့ အေရးထဲ ဘဏ္က ေမးခြန္းေမးလာတယ္။ မင္းရဲ႕ပထမ ရီးစား နံမယ္ ေျပာပါတဲ့… ကိုယ္ ဒီကိစၡကို လုံးဝမသိေတာ့ဘူး… ဒီကဘဏ္စနစ္ေတြမွာ ေငြကိစၥ အလႊဲအေျပာင္းလုပ္ရင္ လုံျခံဳေရးအတြက္ အေမးနဲ႔အေျဖေတြ… သူ႔ဘဏ္စနစ္ထဲ ထည့္ထားေပးရတယ္၊ ကိုယ္က မူးေနတုန္း သြားလုပ္မိတာဆိုေတာ့ အဲဒါလုပ္တာေတာင္ ေနာက္ေန႔ ကိုယ့္ ဖာသာ မမွတ္မိ… ဆိုးပါ့...
အဲဒီေမးခြန္းကို ကိုယ္ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ… ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားတတ္ဘူး။ ကိုယ္ ဝိုင္တခြက္ေသာက္ရင္း စဥ္းစားၾကည့္ျပီး တကယ္ေျပာရေၾကးဆို ငါ စ ခ်စ္ဖူးတာ သူပဲ ထင္တယ္…။ ငါ မူးေနတဲ့ေန႔ တုန္းက သူ႕နံမယ္မ်ား ေပးလိုက္မိလား မသိဘူးဆိုၿပီး ကိုယ္ မင္းနာမည္ေလး သုံးလုံးကို ရင္တမမနဲ႔ ႐ိုက္ခ်ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ဟာ ကိုယ့္ကို ဝင္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လဲ အက်ဥ္းၾကပ္ထဲက လြတ္ျပီး ေပ်ာ္တာ တကယ္ဘဲ။ အမွန္တိုင္း ဝန္ခံရရင္ မင္းကို သတိရတာထက္ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ေပ်ာ္သြားတာက ပိုပါတယ္။ ေက်းဇူးေတာ့ လွမ္းတင္လိုက္တယ္…။ ႏြယ္ႏြယ္ ကယ္ေပလို႔ ဆိုျပီး…
ဒါေတြေျပာေနတာ ကိုယ္ မင္းကို ဝန္ခံတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိသြားတာပါ ႏြယ္။ ကိုယ္ တေနမွာမ်ား ေမးခြင့္ရခဲ့ရင္ မင္းကိုကိုယ့္ ရင္ထဲမွာ အခ်စ္ဦးျဖစ္ခဲ့တာ နဲနဲေလးရိပ္မိလားလို႔ ေမးမယ္။ ကိုယ့္ထက္ မင္းဟာ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတယ္…။ လူၾကီးတေယာက္လို လွ်ိဳ႕ဝွက္ နားလည္ေနတတ္တယ္၊ ကိုယ္ မင္းအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ သတိရျခင္းလိပ္ျပာေတြက ေကာင္းကင္တခုလုံး ပလူပ်ံေနသလိုဘဲ ႏြယ္…
....................II....................
ကိုယ္ သုံးတန္းေအာင္ျပီးေတာ့ အေမက ရန္ကုန္ဥခြံထဲကေန အျပင္ကို ေခၚထုတ္ျပတယ္။ ေမေမ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ မန္းျမိဳ႕ေတာ္မွာ ကိုယ္ျမင္းလွည္းေတြကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္ ခုထိမွတ္မိတယ္၊ ေမေမက ဝင္းလိုက္ရုပ္ရွင္ရုံေဘးက သူငယ္ငယ္ထဲက စားေနၾက အပ်ိဳၾကီးညီအမ ေရာင္းတဲ့ မႏၱေလး မုန္႔တီ ဝယ္ေကြ်းေတာ့ ကိုယ္လဲ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေမေမ ထပ္ထည့္လို႔ ရဦးမလား ေမးလိုက္ စားလိုက္နဲ႔ ခုနစ္ပန္းကန္ ကုန္သြားတယ္။ မႏၱေလးမွာ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္လည္ျပီး ကိုယ္တို႔ မိသားစု ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ ေမျမိဳ႕တက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုံးက မႏၱေလး ေမျမိဳ႕ၾကား ဂ်စ္ကားေလးေတြပဲ ေရာင္စုံအသင္းဖြဲ႕ ဆြဲၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ လူထုေမတၲာအသင္းက အျဖဴေရာင္ေလးေတြ၊ စိန္ က ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အစိမ္းေရာင္၊ ကားျပာအသင္းက အျပာလြင္လြင္…။ မင္းတို႕အိမ္မွာ လူထုေမတၱာအသင္းဝင္ေဟာင္း ဂ်စ္ကားျဖဴေလးတစီး ရွိတယ္။ အန္ကယ္က ကိုယ္တို႔ကို လိုက္ပို႔ေတာ့ လက္အိပ္ေလးစြပ္ျပီး ကားေမာင္းတာ ရန္ကုန္က ကိုယ့္အတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတယ္။
....................II....................
ကိုယ္ ေမျမိဳ႕အတက္လမ္း ေတာင္တန္းေတြၾကားကို သိပ္သေဘာက်ျပီး ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ဘဝက ေတာင္ျပာတန္းနဲ႔ တသက္လုံး ပတ္သက္ေတာ့မွာ ၾကိဳမသိေပမဲ့ အဲဒီေတာင္တန္းေတြက ကိုယ့္ေသြးေၾကာေတြထဲ စီးဝင္လန္းဆန္းလြန္းတယ္။ ေမျမိဳ႕ဝင္တာနဲ႔ ၾကိဳဆိုလိုက္တဲ့ ယူကလစ္နဲ႔ ထင္း႐ႉး ေရာထားတဲ့ ရနံက ကိုယ့္ဘဝ တေလွ်ာက္ အတပ္မက္ဆုံး ရနံ႔ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မင္းတို႕အိမ္ရဲ႕ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ ကိုယ္တို႔ ဂ်စ္ကားေပၚက အထုပ္ေတြခ်ေတာ့ မင္းတို႕က သိပ္လိမၼာတယ္။ ကိုယ္တို႕ကို ဝိုင္းကူညီၾကတယ္။
လူၾကီးေတြမိတ္ဆက္ေပးလို႕ မင္းနဲ႔ ကိုယ္ သူငယ္ခ်င္း စျဖစ္တဲ့ ညေနခင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ မင္းလဲ ကိုယ့္ကို သတိရေနတာသိရလို႕ကိုယ္ျပန္ေတြးတိုင္း ငယ္ငယ္ကလို ျပဳံးျဖစ္ပါေသးတယ္ ႏြယ္...
ေမျမိဳ႕ညေနခင္းရဲ႕ အေအးဓါတ္က ကိုယ့္ ညီမေလးနဲ႕ မင္း ညီမေလးကို အိမ္ထဲ ျပန္သြင္းလိုက္တယ္။ အေဆာ့သန္တဲ့ ကိုယ္နဲ႔ မင္း ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွမ္းေတာင္တန္းရဲ႔႕ ညေနခင္းကို အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ႐ႉမျငီး ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ကိုယ္က မင္းကို ခဏခဏ ခိုးၾကည့္မိတယ္။ ေနဝင္ဆည္းဆာဆိုတာ အက်ည္းတန္သူေတြေတာင္ လွတယ္ဆိုေတာ့ မင္းရဲ႕ႏုပ်ိဳလွပတဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ကိုယ္႐ူးတတ္သြားတာ… သဘာဝက်က် ဘာမွမလြန္ပါဘူး ႏြယ္ရယ္… ေနာ္....
အဲဒီရင္ခုန္မႈက ကိုယ့္ဘဝမွာ ပထမဆုံးဆိုေတာ့ ကိုယ္ ဘယ္လိုမွ မေနတတ္ဘူး…။ ကိုယ္ အရမ္းရီခ်င္တယ္။ ကိုယ္က ျခံထဲက ထီးထီးၾကီးနဲ႔ လူ ဆယ္ေယာက္ဖက္စာေလာက္ ၾကီးတဲ့ သစ္ပင္ျမင့္ၾကီးဖက္ အျမန္လွည့္ျပီး မင္းကို ေက်ာခိုင္း ရီေနရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာပင္လဲ ဘာလဲေပါ့ေလ…။ ျပန္ေျပာရင္ အခုလည္း တို႔ေတြ ျပန္ရီျဖစ္မွာပါ ႏြယ္… ေနာက္တခုက တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးက မင္းတို႕ ျမိဳ႕ရဲ႕အၾကီးတန္းနဲ႔ အလွဆုံးစာရင္းေတြထဲ ပါတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ ဂုဏ္ယူရမွာေပါ့။
ဒီလိုနဲ႔ အတူေဆာ့တဲ့ နာရီေတြမ်ားလာေတာ့ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈက အရွိန္ပိုမ်ားလာတယ္။ မင္းကလည္း ကိုယ့္ကို နပန္းလုံးႏိုင္ေအာင္ အေဆာ့သန္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾက၊ အသက္ေတြ ေမးၾကေပါ့…။ ကိုယ္ အျမဲမွတ္မိပါတယ္။ ငါ ညေနက နင္နဲ႕စကားေျပာရင္း ရွက္ျပီး အရမ္းရီခ်င္လာတယ္ဟာ… အဲဒါ သစ္ပင္ၾကီးဖက္လွည့္ၿပီး ရီေနရတယ္ လို႔ ေျပာေတာ့ နင္က ငါသိသားပဲ တဲ့… ကိုယ္လဲ အံဩျပီး နင္က ေနာက္ေက်ာဖက္ကေနျပီး ဘယ္လိုသိလဲ လို႔ ေမးေတာ့ မင္းက ခပ္ေအးေအးပဲ… သိတာေပါ့ နင့္ပါးၾကီးေတြက ေဖာင္းေနတာကိုး… တဲ့…
....................II....................
ကိုယ္တို႔ မနက္အိပ္ယာထေတာ့ မင္းက ႏိုးႏွင့္ေနျပီ။ မင္းရဲ႕အျပဳံးေလးက ေမျမိဳ႕နံနက္ခင္းေအးေအးေလးေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေနာ္… ကိုယ္တို႕မနက္စာစားျပီး ကန္ေတာ္ၾကီးသြားလည္ဖို႕ ျမင္းလွည္းေစာင့္ရင္း ကိုယ္ၾကည္႕ခ်င္လို႔ မင္းရဲ႕အယ္ေဇးရွင္းေခြးၾကီးေတြ လိုက္ျပတယ္၊ အငယ္ေလးကို မင္း အျပင္ကေန လွမ္းမတ္တတ္ရပ္ခိုင္းေတာ့ ကိုယ္ကလဲ ေခါင္းပြတ္ၾကည့္ျပီး သေဘာေတြက်၊ ကိုယ္က အမၾကီးကိုေကာ သြားကိုင္ၾကည့္လို႔ ရသလား ေမးေတာ့ မင္းက ေခြးၾကီးကို လွမ္းမတ္တပ္ရပ္ခိုင္းျပီး ငါမကိုင္ရဲဘူး ငါလည္း ေၾကာက္တယ္ လို႔ေျပာတယ္၊
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အရပ္က ေခြးၾကီးရဲ႕ရင္ဘတ္ေလာက္ပဲ ရွိတာကို… ဘာေျပာေျပာ ကိုယ္အဲဒီတုံးက မင္းေျပာလိုက္တဲ့ ငါလည္း ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး… မွတ္မိ သေဘာက်ေနတယ္၊ မိန္းမဆိုတာ ေၾကာက္တတ္ ဆင္ျခင္တတ္တာ ေကာင္းပါတယ္ ႏြယ္…။ မၾကာဘူး ျမင္းလွည္းနဲ႔ ကိုယ္တို႕မိသားစုသုံးေယာက္ မင္းတို႕ညီအမႏွစ္ေယာက္ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ သြားလည္ၾကတယ္…။ မွတ္မွတ္ရရ မင္းနဲ႕မင္းညီမေလးက အေႏြးထည္ဆင္တူ ဝတ္ထားၾကတယ္…။ ကိုယ္႕အတြက္ကေတာ့ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးရယ္ မေရတြတ္ႏိုင္တဲ့ ပန္းမ်ိဳးစုံရယ္၊ ျမက္ခင္းျပင္ အနိမ့္အျမင့္ေတြၾကားမွာ မင္းနဲ႔ ေျပးလိုက္ လႊားလိုက္ စကားေျပာလိုက္နဲ႔ ဘဝဆိုတာ စျပီး ခံစား ထိေတြ႕မိတဲ့ေန႔ ျဖစ္မယ္ေနာ္။ ကိုယ္က ေရလည္ကြၽန္းေလးက မွန္စည္ေစတီေလးနဲ႕ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေတာ့ မင္းက လိုက္ေျပာင္ စတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကိုယ္ အရယ္မသန္ေတာ့ဘူး၊ ယဥ္ပါးသြားျပီ… အခ်စ္နဲဲ႔ ယဥ္ပါးသြားျပီ ဆိုပါစို႔…။ မွတ္မိတယ္… ကိုယ္က က်ားေတြ၊ က်ားသစ္ေတြ စိတ္ဝင္စားေတာ့ မင္းက က်ားသစ္ေပါက္ေလးႏွစ္ေကာင္ မင္းတို႔ အိမ္နားက အေကြ႕ေလးမွာ ျမင္ဘူးတယ္ဆိုၿပီး အတည္ၾကီးနဲ႔ ေျပာတယ္ ကိုယ္ကလည္း အဲဒီတုံးက ယုံလို႔…
....................II....................
ဘဝမွာ အခ်စ္ဆိုတာ စေတြ႕ေတာ့ ဟန္ေဆာင္မရပဲ ရယ္မိတယ္… အလြမ္းဆိုတာကို ရွမ္းရိုးမေပၚက ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ ေမျမိဳ႕ကို ေက်ာအခိုင္း ေတာင္ေပၚက စဆင္းေတာ့ အေမ မျမင္ေအာင္ ငါ မ်က္ရည္စေတြ မၾကာခဏ သုတ္ေနရတယ္ ႏြယ္…။ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ ငါ နင့္ကို လြမ္းတယ္….။ ငါ မွတ္မိေသးတယ္… ငါ ညက် အိပ္မရဘူး…။ ငါ့ အထိန္းေတာ္ မသန္းညြန္႕ကို ေျပာျပေတာ့ သူကလည္း စာေပးတာ ေကာင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံေတာ့ ငါက စာေတြေရးလိုက္၊ မၾကိဳက္လို႕ ခဲဖ်က္နဲ႕ဖ်က္လိုက္… စာၾကည္႔ခန္းထဲမွာ အေတာ္ညနက္သြားၾကတယ္၊ တကယ္ဆို အဲဒီေမတၱာ စာဟာ ငါ့ဘဝရဲ႕ပထမဦးဆုံး စာပါ။
ငါ အဲဒီစာေလးကို စာတိုက္ပုံးထဲထည့္ျပီး ျပန္အလာ ေျခလွမ္းေတြက ပ်ံႂကြလို႔ေပါ့ ႏြယ္ရယ္…
ငါ ထင္တယ္… ငါ့ရဲ႕ေရလယ္ကြၽန္းက ဓါတ္ပံုေလးပါ ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္ ထင္မိေနတယ္…။ ငါ အခ်စ္ဝတၳဳေတြ အဲဒီတုံးက စ ဖတ္တတ္သြားတာပဲ ႏြယ္ရယ္… ဝတၳဳထဲကလို စိတ္ကူးယဥ္တတ္ျပီ… ခ်စ္သူဆီက ျပန္စာကို အခ်စ္သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း စိတ္ေစာတတ္ေနျပီေလ...
....................II....................
ငါသိပါတယ္… နင္ စာရရျခင္း ဝမ္းသာအားရ ျပန္လိုက္တာကို… စာက တပတ္ေတာင္ စြန္းစြန္းပဲ ေက်ာ္တယ္။ ဘာေျပာေျပာ ဒီစာေလးက ငါ့ဘဝမွာ အမွတ္တရ…။ နင္က လူၾကီးေလးလိုပဲ… ငါ့အေမနဲ႔ ညီမေလးကိုလည္း သတိရေၾကာင္း၊ စာက်က္ဖို႕အေၾကာင္းေတြ ပါတယ္။ ငါ့ရဲ႕ ေမတၱာစာကိုလည္း အရြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ ရင့္က်က္မႉနဲ႕ ဆိုင္းငံထားတယ္၊ ငါနင္႔လက္ေရး ဝိုင္းဝိုင္းလွလွၾကီးေတြကို ဖတ္လို႔ မဝ ေပ်ာ္လို႔ မဆုံးေပါ့… နင့္ ျပန္စာကို ငါ အတိအက် မွတ္မိပါတယ္ ႏြယ္ရယ္…
ေသာ္ဦး…
ငါ နင့္စာရတာ ဝမ္းသာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ နင့္ လက္ေရးေတြ ငါဖတ္လို႕မရဘူး၊ ေနာက္တခါ ဖတ္လို႔ရေအာင္ ေရးပါ... အစခ်ီျပီး တို႕မိသားစုကို သတိရေၾကာင္း၊ ဘာညာေပါ့... ငါလည္း အဲဒီကစျပီး နင့္ကို ရီးစားစာေပးတဲ့ လုပ္ငန္း သူ႕အလိုလို ရပ္ဆိုင္းသြားရတာေပါ့…
....................II....................
ေတာင္းပန္ခန္းေတာ့ ေရာက္ျပီေပါ့ကြယ္… တကယ္တမ္း ငါ ေလးတန္းမွာေရာ ငါးတန္းမွာပါ ေမျမိဳ႕ကို ေႏြရာသီတိုင္း ေရာက္တယ္…။ အေမ မပါေတာ့ ငါနင္တို႕အိမ္ မဝင္ရဲဘူးဟ…။ ငါ့အမဝမ္းကြဲေတြနဲ႕ပဲ နင္တို႕အိမ္ေ႔ရွက စက္ဘီးျဖတ္စီးျပီး ႏြယ္ႏြယ့္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေအာ္ေပါ့။ နင့္ျခံက က်ယ္လြန္းေတာ့ နင္လဲ ၾကားမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊၊ ေျခာက္တန္းေျဖျပီးတဲ့ႏွစ္ ေႏြရာသီက် အေမတို႕ပါ ပါတယ္၊ ငါ့ကို မႏၱေလးမွာ ျပိဳင္ဘီးေလး ဝယ္ေပးတယ္။ ငါက ေမျမိဳ႕မွာ တစင္းတည္းေသာ ျပိဳင္ဘီးနဲ႕မ်က္ႏွာပြင့္လို႕ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တည္းတဲ႕အိမ္မွာ ငါနဲ႕အသက္ရြယ္တူ ညီအမေတြရယ္၊ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြရယ္ ျပီးေတာ့ အေဖာ္ပိုျဖစ္သြားတာ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆို ခရစၡမတ္ကပြဲေတြက ငါ့ကိုပိုစြဲေဆာင္တယ္ ႏြယ္…။
ငါ မွတ္မိတယ္… ငါတို႕မိသားစုရယ္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြရယ္ ျမင္းလွည္းတစင္း… စက္ဘီးသုံးေလးစင္းနဲ႔ မင္းတို႕အိမ္ကို လာလည္ေတာ့ ငါ မင္းကို သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း တေယာက္လိုပဲ ဆက္ဆံမိတယ္။ ငါ အခုထိ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႏြယ္…
ငါ တကယ္ပါ... ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး… နင့္ အတန္းေဖာ္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းအသစ္ ေကာင္မေလးက ေျပာတယ္…။ နင့္ကို ေက်ာင္းမွာ ေကာင္ေလးေတြ ၾကိဳက္ၾကေပမဲ့ နင္က ဘယ္သူ႕မွ စိတ္မဝင္စားဘူး၊ နင့္မွာ ရီးစားရွိတယ္… အဲဒီရီးစားက ရန္ကုန္က တဲ့။ နင္ေျပာပံုအရဆို ငါ့ကိုေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူေျပာေတာ့ ငါ နဲနဲေတာ့ ေတြသြားေသးတယ္ ႏြယ္...။
တခုေတာ့ရွိတယ္… ငါတို႕ညဖက္ ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ ငါးလာမွ်ားရင္၊ မင္းတို႕မိသားစုေတြ အျပင္ထြက္ လမ္းေရွာက္ရင္ ငါလွမ္းလွမ္းေငးၾကည့္တယ္ ႏြယ္… ပိုးဇာျခံဖက္ တေလွ်ာတ္ အမဲလိုက္ ငွက္ပစ္ရင္ ငါ နင္တို႔ အိမ္ေနာက္ဖက္ ေတာင္ကုန္းၾကီးေပၚကေန နင့္ကိုမ်ား ေတြ႕မလား လွမ္း လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္တယ္။ တခါက ေမွာင္ပ်ိဳးမွာ ေျပးေဆာ့ေနၾကတာ တေယာက္ကို နင္ဆိုျပီး ငါးမွ်ားရင္း လွမ္းေႏွာက္တာ… နင့္ေမေမလို႕ ျမိဳ႕ခံအေဖာ္ကေျပာမွ ဇက္အသာ ျပန္ပုရေသးတယ္.......
....................II....................
ဒီလိုနဲ႕ ငါလည္း ေမျမိဳ႕သူ ရီးစားတခ်ိဳ႕ ရလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္… ငါ ခုႏွစ္တန္းေအာင္ေတာ့ ငါ့ရန္ကုန္က ရီးစားက ဗိုလ္တေထာင္တကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္…။ ၾကဳံတုံး ႂကြားတာေပါ့ ႏြယ္ရယ္... ေနာက္ပိုင္း ငါလည္း ေမျမိဳ႕အေရာက္နဲသြားျပီ၊ ခုႏွစ္္တန္း၊ ရွစ္တန္းမွာ ျပိဳင္ဘီးသရဲ၊ လမ္းသရဲ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ရွစ္တန္း ကိုးတန္းမွာ ေရကူးသရဲ… ျမန္မာျပည္ တံခြန္စိုက္ဆုရတယ္။ နင္ တီဗီထဲမွာ ငါ့ကို ဘယ္မွတ္မိမွာလဲေနာ္… ဒီလိုပါပဲ…
ငယ္ငယ္ လူမွန္းသိကထဲက စက္ဘီးျပိဳင္လိုက္၊ ေရကူးျပိဳင္လိုက္… လူလားေျမာက္ေတာ့ ကားျပိဳင္လိုက္… မခံခ်င္ေတာ့.... ေငြမရွိ အေတြ႕အၾကဳံမရွိပဲ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ျပီး စစ္ပါျပိဳင္တိုက္ၾကရင္း ငါေထာင္ကထြက္လာေတာ့ ပထမဆုံး ျပည္တြင္းခရီးစဥ္က ငါ့အခ်စ္ဆုံးျမိဳ႕… နင္ေနတဲ့ ေမျမိဳ႕ ပါပဲ ႏြယ္…
ပထမခရီးမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ဆုံျပီး ရန္ကုန္မွာလည္း အလုပ္ေတြက ရွုပ္ေထြးေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါအားတာနဲ႔ ဒုတိယ ခရီးစဥ္ကလဲ ေမျမိဳ႕ ပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ငါ့ဘဝမွာ အားျပန္ယူတိုင္း ေမျမိဳ႕ဟာ မရွိမျဖစ္ပါ ႏြယ္... ငါ ေထာင္ထဲမွာ ၾကာသြားေတာ့ အျပင္ေလာကၾကီးမွာ အရာရာက ငါ့ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနတယ္။ ဒီေတာ့ ငါ သိပ္ခ်စ္တဲ့ နင့္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးက ငါ့အတြက္ နတ္ဘံုနတ္နန္းေပါ့ ႏြယ္ရယ္… အဲဒီေန႔က ဘဝမွာ ခုႏွစ္ေရာင္စဥ္ အေပ်ာ္ေတြ ေရာေမႊတဲ့ ေန႔… အဲဒီေန႔က ငါတို႔ ေမျမိဳ႕တျမိဳ႕လုံး အႏွံ႔ ဓါတ္ပံုေတြ လိုက္႐ိုက္တယ္…။ ငါ သတိထားမိတာ ေမျမိဳ႕က အိမ္ေလးေတြက အဲဒီအခ်ိန္က ဗမာျပည္မွာ အလွဆုံးစာရင္း ဝင္ဆဲပဲေနာ္။ တို႕ဆိုရင္ သူမ်ားအိမ္ေတြထဲလည္း ေအာ္ေခၚၾကည့္တယ္…။ လူမထြက္လာရင္ ခပ္တည္တည္ ျခံတံခါး ဖြင္႕ဝင္ျပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္တယ္…။ ျပီးရင္ တံခါးအသာ ျပန္ပိတ္ထားေပးခဲ့တယ္။ ကန္ေတာ္ၾကီး ေရာတ္ေတာ့ ကိုယ့္ကင္မရာတင္မကေတာ့ဘူး ကင္မရာသမားေတြပါ ငွားျပီး ႐ိုက္တယ္။ ကိုယ္ ေထာင္မက်ခင္ ေလးတန္းေက်ာင္းသူကထဲက တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ေဘာ္ဒီဂတ္ကလည္း အခု တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုအားထားရတာေပါ့…။
ငါေလ ဘဝမွာ သတိမထားမိတဲ့အရာေတြကို တခါတခါ မသိစိတ္က လံႈ႕ေဆာ္ေပးလာတတ္တာ ယုံၾကည္သြားပါတယ္… ႏြယ္…
ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ အတားအဆီးမဲ့ ေမာေအာင္ လမ္းေတြေလွ်ာက္ ထင္း႐ႉးေတာထဲဝင္ျပီး ငါ့ရဲ႕လင္းယုန္ငွက္ၾကီးေတြ ရွိေသးလား သြားၾကည့္… အျပန္မွာ ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနေတာ့ မင္းအိမ္ကို ဝင္ဖို႔ အစီစဥ္ထဲမပါပဲ ငါ ဝင္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီကိစၥက ငါ့ဘဝမွာ ငါ့ဟာငါ ႏွလုံးသားကို ေလွနံဓားထစ္လိုက္တာပဲ ႏြယ္ေရ…။ ငါျခံထဲကို တက္တက္ႂကြႂကြဝင္လာျပီး အိမ္အဝင္လမ္းတေလွ်ာက္ ပန္းေလးေတြရယ္၊ မင္းအိမ္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္း စိတ္ေစာသလို၊ စိတ္လႈပ္ရွားသလို မင္းအေၾကာင္းေတြ ငါျပန္ျမင္ေနတယ္။ ငါ အိမ္တခါးဝေရာက္ေတာ့ ရင္ေတြခုန္ေနတယ္ သိလား…။ တေန႔လုံး အမွတ္တရ တေနရာေရာက္တိုင္း သိသိသာသာ ရင္ခုန္ျမန္ေနတာ၊ မင္းအိမ္မွာေတာ့ အျမန္ဆုံး ထင္တယ္။၊
....................II....................
နင္ထြက္လာေတာ့ ငါက ဝိုင္ဝယ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုေတာ့ နင္က ရိုရိုေသေသ “ဟုတ္ကဲ့ ဘယ္ႏွစ္လုံး ယူမလဲ…” တဲ့…။ ငါ ဟန္ေဆာင္လို႕မရပဲ ျပဳံးျပဳံးၾကီး ႏွစ္လုံးလား သုံးလုံးလား မွာရင္း စိတ္ထဲမွာ နင္ေတာ္ေတာ္လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ စကားေျပာတတ္လာျပီ ဆိုျပီး ေက်နပ္လို႔ေပါ့ကြယ္…။ ငါက နင့္ကို တခ်က္ျပဳံးၾကည့္ရင္း ႏြယ္ႏြယ္လား ေသာ္တာလား… လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ နင့္ရဲ႕ ငါ့ဥပဓိကို ရွိန္ေနတဲ့ စိတ္က ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာင္းသြားပါ့။ နင့္မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ဝင္းလဲ့ေပ်ာ္ရႊင္သြားျပီး ႏြယ္လို႔ ေျဖတယ္.. ေနာက္ျပီး ငါ့ကို အရင္ငယ္ငယ္တုံးက အတိုင္း နင္ဘယ္သူလဲတဲ့… ငါကလဲ ငါ့ကို နင္နဲ႕ငါနဲ႕ေျပာတာေလာက္ မုန္းတာမရွိဘူး…။ ငါက စဥ္းစားေလ ဆိုေတာ့ နင္က ငါ့ကို အမွတ္ေလးေက်ာင္းက မဟုတ္လားတဲ့…။ နင့္မ်က္ႏွာကို ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္တဲ့…။
ငါလဲ ရီလိုက္ ျပဳံးလိုက္နဲ႔ အေမေျပာသလိုဆိုရင္ေတာ့ "သားသား နင္က အက်င့္ကို ယုတ္တယ္ေပါ့…"
ငါ နင့္ကို နာမည္ မေျပာဖူး… အမွန္ေတာ့ နင္ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး "ငါ နင့္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိတယ္…" ေျပာတိုင္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူး။ ငါက နင့္အိမ္ထဲေရာက္မွ နင့္ကို နင္တို႔ ညီအမထဲက ေယာက္ေယာက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိတာမဟုတ္လား…။
စကားေတြ ဖြဲ႕ေနတုံး တဖက္တခ်က္စီကေန ကေလးမ်က္ႏွာေလး ႏွစ္ခုက မင္းလုံခ်ည္ကိုဆြဲရင္း ေခါင္းေလးေတြ အသာထုတ္ျပီး ငါ့ကို ၾကည့္ေနၾကတယ္၊ မင္းက စကားျဖတ္ျပီး ခဏေနာ္ ဝိုင္သြားယူေပးမယ္ ဆိုေတာ့ အငယ္မေလးက မင္းလံုခ်ည္ဆြဲျပီး လိုက္သြားတယ္။ သားေလးက သံဘာဂ်ာတခါးေလးကိုင္ရင္း ငါ့ကို ဆက္စူးစမ္းေနတယ္။ ငါက ဘာျဖစ္လို႔ သားက ႏြယ္ႏြယ့္သားလား… လို႔ ေမးမိတာလဲ… မင္းျပန္လာေတာ့ ကေလးေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးျပီေနာ္ လို႔ ေျပာျဖစ္တယ္…။
စကားစျဖတ္ရင္း ႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့ ငါ့မ်က္လုံးေတြက ျမက္ခင္းျပင္ထဲ ေျပာင္းလိုက္ရင္း… ဪ… သစ္ပင္ၾကီးေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး… လို႔ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိေတာ့ မင္းက ျပဳံးရင္း ဘယ္တုံးက ဘယ္အေၾကာင္းနဲ႔ ခုတ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေနတယ္။ ငါ ေရရြတ္လိုက္တာ လြမ္းရိပ္ေတြ ပါသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သတိမထားမိဘူးေလ...။ ဒါေပမဲ့ ငါအဲဒီေန႔က နင္နဲ႔ ေတြ႕တာ အူျမဴးေနတယ္။ ညဖက္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းလင္မယားနဲ႔ ညလုံးေပါက္ စကားေျပာေတာ့လဲ ထည့္ေျပာေသးတယ္။ သူတို႔ကလည္း ငါနင့္ဝိုင္ေလးေတြကို အျဖစ္သည္းျပီး သိမ္းထားမွန္းသိလို႔ အကုန္ရေအာင္ ေသာက္လိုက္ၾကတယ္။ ငါလည္း ကားက မွာထားျပီးသားဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္လက္ေဆာင္ နင့္ဆီက ဝိုင္ကို မနက္ေစာေစာပဲ စက္ဘီးထစီးျပီး ထပ္ဝယ္ရတာေပါ့…။
ေတာ္ေသးတယ္… နင္ႏိုးေနျပီ၊ အိမ္ထဲက လက္ဖက္ေရက်ိဳတဲ့ အနံကသင္းလို႔…။ ငါက ဝိုင္ထပ္မွာေတာ့ နင္က ျပဳံးျပဳံးပဲ သြားယူေပးတယ္…။ ငါက ဝိုင္ေလးေတြ စက္ဘီးေရွ႕ျခင္းထဲထည့္… ျပန္အထြက္… နင့္ကို အမွတ္တရ တခါ ျပဳံးၾကည့္ေတာ့ အၾကည့္ခ်င္း အျပဳံးခ်င္း ဆံုျဖစ္ၾကေသးတယ္ေနာ္…။
ငါ နင့္ကို ဖြင့္ေျပာမလို႕ပါ… ဘယ္သူလည္းဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ ရျပီလား… လို႔ ခပ္တိုးတိုးေမးေတာ့ နင္က ဘာမွမေျပာပဲ ငါ့မ်က္လုံးေတြထဲ ျပဳံးျပီးၾကည့္တယ္…။ ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းအသာေလး ျငိမ့္ျပတယ္…။ ငါက ဘယ္သူလဲေျပာ… ဆိုေတာ့ နင့္ႏႈတ္က တိုးတိုးညင္းညင္းပဲ ေသာ္ဦး... လို႔… ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေအးေအးပဲ ေျပာလိုက္တယ္...။
ငါ့ကိုယ္ငါ မယုံႏိုင္ဘူး… ငါ့နားလည္း ငါ ရုတ္တရက္ မယုံႏိုင္ဘူး ႏြယ္…။
ကေလးဘဝက နစ္ရက္ေလာက္ ကြၽမ္းဝင္ရင္းႏွီးျပီး ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕ေတာ့ပဲ အခု ျပန္မွတ္မိတာ…။ ငါ့ရဲ႕ ႏွလုံးသားက ဘာမဆို ယံုရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္…။ ခံစားခ်က္ေတြရဲ႕အစဟာ သစ္ပင္တပင္လိုပဲ… ရွင္သန္ၾကီးထြားေနတာ ငါသိျပီ… ယံုပါျပီ...။ ျခံထဲက မရွိေတာ့တဲ့ သစ္ပင္ၾကီးကို ငါလွမ္းၾကည့္ လိုက္တဲ့ အခိုက္အတံ့ဟာ နင္ေဝခြဲခက္ေနတဲ့ ပုစၧာကို ကူညီေျဖရွင္း ေပးပံုရပါတယ္။ ငါထင္တာေပါ့ေလ....
ငါ့ရဲ႕ အံဩဝမ္းသာနဲ႔ နင္ မွတ္မိတယ္ေနာ္ လို႔ ျပန္အေျပာမွာ ငယ္ငယ္ကလိုပဲဲ ရွက္ေသြးေတြက ပါးကို နဲနဲနီသြားေစဦးမလား မသိ…။ ငါေပ်ာ္ျပီး နင့္ ကို ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ နင္တို႔ အိမ္နဲ႔ ျခံတံခါးက အေတာ္ေလး လွမ္းတယ္။ ငါ ျခံဝကို ေရာက္ေတာ့ နင္မ်ား ရွိဦးမလားလို႔ ကုန္းျမင့္ေပၚက အိမ္ေလးကို ျပန္လွမ္းၾကည့္ ေတာ့ နင္က သံဘာဂ်ာတခါးေလးကို ကိုင္ျပီး ငါ့ကိုၾကည့္ေနတယ္ေနာ္...။ ငါလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ မသိပဲ ျပန္ၾကည့္ေနတယ္…။ အေတာ္ေလးၾကာမွ ငါ သတိဝင္ျပီးလက္ေဝွ႕ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္။ နင္လဲ လက္ျပန္ေဝွ႕ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္…။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အကြာအေဝးက လွမ္းေခၚလို႔ မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ငါတို႕ရပ္ျပီး ႏႈတ္ဆက္ေနလည္း၊ ဘယ္လိုခံစားရလည္း၊ ဘာကိုလည္း ငါမေဖာ္ျပႏိုင္ေပမဲ့ ငါသတိဝင္ျပီး စက္ဘီးေပၚျပန္တက္ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ငါ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္တယ္… လြမ္းလဲ လြမ္းတယ္ႏြယ္...
ငါ အခု အသက္ငါးဆယ္ခရီးဆီ တက္သုတ္႐ိုက္ေျပးရင္း ရင္ထဲမွာ ကိုယ့္ဖာသာ ခိုင္ခိုင္မာမာ သတၱဳခ်ႏိုင္တာကေတာ့....
ငါ့ဘဝမွာ မင္းဟာ အခ်စ္ဦးပါ ႏြယ္......
ငါေသခ်ာမသိလိုက္ဖူး… ဒါေပမဲ့ ငါခ်စ္တယ္........
ထံုးစံအတိုင္း ျဖစ္ေလ့ရွိၾကတဲ့အတိုင္းေပါ့… အိုမင္းမစြမ္း စျဖစ္လာေတာ့ တခါ တခါ ငယ္ဘဝေတြ ဟိုေတြးဒီေတြး ဟိုေျပာ ဒီေျပာနဲ႕ အခ်စ္ဦးဆိုတာကို စဥ္းစားမိ႐ံုေတာင္မက ရင္ထဲမွာ သတိရမႈ ထုထည္ၾကီးၾကီးမားမား ခံစားသိလိုက္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ လန္႕မိတယ္…။ ကိုယ္ကေရာ လြမ္းတယ္ေျပာခြင့္ ရွိမလား...
မင္းသိရဲ့လား… တကယ္လို႕မ်ား သိခဲ့ရင္ ကိုယ္ ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္…။
ကိုယ္ႏုပ်ိဳမႈရဲ့ မာန္မာန အတၱတခ်ိဳ႕ ကြာအက်မွာ မင္း ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိေနမွန္း ျမင္လိုက္ရျပီ္း သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း လြမ္းမိတယ္ ႏြယ္...
....................II....................
တရက္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ပါတီလုပ္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ေပ်ာ္ပါးကခုန္ၾကရင္း ေလးႏွစ္ဘဲရွိေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕သမီးေလးက ေခတ္ေပၚျမန္မာအခ်စ္သီခ်င္း တပိုဒ္ကို အမူအယာ အသံေန အသံထားနဲ႔ အမွတ္တမဲ့ ဆိုလိုက္ေတာ့ အားလုံးက ပထမ သူ႕ကို ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနၾကတယ္…။ ျပီးေတာ့မွ အားရပါးရ ဝိုင္းရီျပီး သူ႔ကို ေနာက္ၾကတယ္၊ သူကေတာ့ စိတ္မဆိုးတတ္ေသးဘူး… ရွက္ေနရဲ႕..။ ေနာ္ေဝးက ခဏလာလည္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေလးက ကေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာေပြ႕ဖက္ရင္း သူ႕မွာလဲ အခ်စ္ရွိတယ္… သူ႕မွာလဲ အခ်စ္ရွိမွာပဲ… ဘယ္သူ႔မွာ မဆို အခ်စ္ရွိတာဘဲလို႔ ေလးေလးနက္နက္ ဝင္ေျပာေနတာကို ကိုယ္ ခဏခဏ သတိရမိတယ္...။ ဒါေရာ အခ်စ္ပဲလား… ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္ မင္းကိုပါ ေရာၿပီး စဥ္းစားေနမိလား… ကိုယ့္ရဲ႕ မသိစိတ္ေတြက ကိုယ္ မသိေအာင္ အလုပ္လုပ္တတ္ၾကတယ္…။ ကိုယ့္ျပႆနာက ကိုယ့္ကိုကိုယ္ မၾကာခဏ ကိုယ္မသိပဲ က်န္ရစ္တဲ့ ျပႆနာပါ…
....................II....................
တကယ္ေတာ့ မင္းဟာ ကိုယ့္အခ်စ္ဦးဆိုတာ ကိုယ္က တဖက္သတ္ပဲ ေျပာခြင့္ရွိတာပါ… အဲဒီေျပာခြင့္ရွိတာကိုပဲ ကိုယ္ ဒီဘဝအတြက္ သိပ္ေက်နပ္တဲ့ မွတ္မွတ္ရရ တခုပါ... ဒုကၡပင္လယ္ေတြ ေဝတဲ့အခ်ိန္ ကူးျဖတ္ေနရတုံး မေမွ်ာ္လင့္ပဲ မင္းကို လမ္းမွာ ျပန္ေတြ႕တာမဟုတ္ဘဲ ရင္နဲ႕ ဆုပ္ကိုင္မိတာ ေျပာျပဦးမယ္…
တကယ္ေတာ့ ကိုယ္လည္း တခ်ိဳ႕ကိစၡေတြ ကိုယ့္ဖာသာ အရြယ္ေႏွာင္းမွ ရွာေတြ႕တာ… မင္းကို ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ ရုတ္တရက္ ေတြ႕လိုက္ရတာပါ ႏြယ္ ရယ္…
တည ကိုယ္အရမ္းမူးသြားတယ္… အဲဒီညက တခ်ိဳ႕ေငြကိစၡေတြလဲ လုပ္မိတယ္ထင္ရဲ႕… ေနာက္ရက္ေတြမွာ ကိုယ့္ေငြလႊဲေငြေျပာင္းကိစၡေတြ အင္တာနက္ကေန အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကိုယ္ ေသာက္က်ိဳးေတာ့နည္းျပီ ဆိုျပီး ပူထူသြားတယ္။ ကိုယ့္မွာ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္မွ ေငြလႊဲရမဲ့ အေရးထဲ ဘဏ္က ေမးခြန္းေမးလာတယ္။ မင္းရဲ႕ပထမ ရီးစား နံမယ္ ေျပာပါတဲ့… ကိုယ္ ဒီကိစၡကို လုံးဝမသိေတာ့ဘူး… ဒီကဘဏ္စနစ္ေတြမွာ ေငြကိစၥ အလႊဲအေျပာင္းလုပ္ရင္ လုံျခံဳေရးအတြက္ အေမးနဲ႔အေျဖေတြ… သူ႔ဘဏ္စနစ္ထဲ ထည့္ထားေပးရတယ္၊ ကိုယ္က မူးေနတုန္း သြားလုပ္မိတာဆိုေတာ့ အဲဒါလုပ္တာေတာင္ ေနာက္ေန႔ ကိုယ့္ ဖာသာ မမွတ္မိ… ဆိုးပါ့...
အဲဒီေမးခြန္းကို ကိုယ္ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ… ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားတတ္ဘူး။ ကိုယ္ ဝိုင္တခြက္ေသာက္ရင္း စဥ္းစားၾကည့္ျပီး တကယ္ေျပာရေၾကးဆို ငါ စ ခ်စ္ဖူးတာ သူပဲ ထင္တယ္…။ ငါ မူးေနတဲ့ေန႔ တုန္းက သူ႕နံမယ္မ်ား ေပးလိုက္မိလား မသိဘူးဆိုၿပီး ကိုယ္ မင္းနာမည္ေလး သုံးလုံးကို ရင္တမမနဲ႔ ႐ိုက္ခ်ၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ဘဏ္အေကာင့္ဟာ ကိုယ့္ကို ဝင္ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္လဲ အက်ဥ္းၾကပ္ထဲက လြတ္ျပီး ေပ်ာ္တာ တကယ္ဘဲ။ အမွန္တိုင္း ဝန္ခံရရင္ မင္းကို သတိရတာထက္ အဲဒီအခ်ိန္တုံးက ေပ်ာ္သြားတာက ပိုပါတယ္။ ေက်းဇူးေတာ့ လွမ္းတင္လိုက္တယ္…။ ႏြယ္ႏြယ္ ကယ္ေပလို႔ ဆိုျပီး…
ဒါေတြေျပာေနတာ ကိုယ္ မင္းကို ဝန္ခံတာမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ရွာေဖြ ေတြ႕ရွိသြားတာပါ ႏြယ္။ ကိုယ္ တေနမွာမ်ား ေမးခြင့္ရခဲ့ရင္ မင္းကိုကိုယ့္ ရင္ထဲမွာ အခ်စ္ဦးျဖစ္ခဲ့တာ နဲနဲေလးရိပ္မိလားလို႔ ေမးမယ္။ ကိုယ့္ထက္ မင္းဟာ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းတယ္…။ လူၾကီးတေယာက္လို လွ်ိဳ႕ဝွက္ နားလည္ေနတတ္တယ္၊ ကိုယ္ မင္းအေၾကာင္းျပန္ေတြးမိရင္ သတိရျခင္းလိပ္ျပာေတြက ေကာင္းကင္တခုလုံး ပလူပ်ံေနသလိုဘဲ ႏြယ္…
....................II....................
ကိုယ္ သုံးတန္းေအာင္ျပီးေတာ့ အေမက ရန္ကုန္ဥခြံထဲကေန အျပင္ကို ေခၚထုတ္ျပတယ္။ ေမေမ ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ မန္းျမိဳ႕ေတာ္မွာ ကိုယ္ျမင္းလွည္းေတြကို သိပ္သေဘာက်တယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ္ ခုထိမွတ္မိတယ္၊ ေမေမက ဝင္းလိုက္ရုပ္ရွင္ရုံေဘးက သူငယ္ငယ္ထဲက စားေနၾက အပ်ိဳၾကီးညီအမ ေရာင္းတဲ့ မႏၱေလး မုန္႔တီ ဝယ္ေကြ်းေတာ့ ကိုယ္လဲ စားေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမာ့ၾကည့္ရင္း ေမေမ ထပ္ထည့္လို႔ ရဦးမလား ေမးလိုက္ စားလိုက္နဲ႔ ခုနစ္ပန္းကန္ ကုန္သြားတယ္။ မႏၱေလးမွာ ႏွစ္ရက္ သုံးရက္လည္ျပီး ကိုယ္တို႔ မိသားစု ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ ေမျမိဳ႕တက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီတုံးက မႏၱေလး ေမျမိဳ႕ၾကား ဂ်စ္ကားေလးေတြပဲ ေရာင္စုံအသင္းဖြဲ႕ ဆြဲၾကတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ လူထုေမတၲာအသင္းက အျဖဴေရာင္ေလးေတြ၊ စိန္ က ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း အစိမ္းေရာင္၊ ကားျပာအသင္းက အျပာလြင္လြင္…။ မင္းတို႕အိမ္မွာ လူထုေမတၱာအသင္းဝင္ေဟာင္း ဂ်စ္ကားျဖဴေလးတစီး ရွိတယ္။ အန္ကယ္က ကိုယ္တို႔ကို လိုက္ပို႔ေတာ့ လက္အိပ္ေလးစြပ္ျပီး ကားေမာင္းတာ ရန္ကုန္က ကိုယ့္အတြက္ အထူးအဆန္းျဖစ္ေနတယ္။
....................II....................
ကိုယ္ ေမျမိဳ႕အတက္လမ္း ေတာင္တန္းေတြၾကားကို သိပ္သေဘာက်ျပီး ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ဘဝက ေတာင္ျပာတန္းနဲ႔ တသက္လုံး ပတ္သက္ေတာ့မွာ ၾကိဳမသိေပမဲ့ အဲဒီေတာင္တန္းေတြက ကိုယ့္ေသြးေၾကာေတြထဲ စီးဝင္လန္းဆန္းလြန္းတယ္။ ေမျမိဳ႕ဝင္တာနဲ႔ ၾကိဳဆိုလိုက္တဲ့ ယူကလစ္နဲ႔ ထင္း႐ႉး ေရာထားတဲ့ ရနံက ကိုယ့္ဘဝ တေလွ်ာက္ အတပ္မက္ဆုံး ရနံ႔ေတြ ျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ မင္းတို႕အိမ္ရဲ႕ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ ကိုယ္တို႔ ဂ်စ္ကားေပၚက အထုပ္ေတြခ်ေတာ့ မင္းတို႕က သိပ္လိမၼာတယ္။ ကိုယ္တို႕ကို ဝိုင္းကူညီၾကတယ္။
လူၾကီးေတြမိတ္ဆက္ေပးလို႕ မင္းနဲ႔ ကိုယ္ သူငယ္ခ်င္း စျဖစ္တဲ့ ညေနခင္းကို ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ပါဘူး။ မင္းလဲ ကိုယ့္ကို သတိရေနတာသိရလို႕ကိုယ္ျပန္ေတြးတိုင္း ငယ္ငယ္ကလို ျပဳံးျဖစ္ပါေသးတယ္ ႏြယ္...
ေမျမိဳ႕ညေနခင္းရဲ႕ အေအးဓါတ္က ကိုယ့္ ညီမေလးနဲ႕ မင္း ညီမေလးကို အိမ္ထဲ ျပန္သြင္းလိုက္တယ္။ အေဆာ့သန္တဲ့ ကိုယ္နဲ႔ မင္း ႏွစ္ေယာက္ပဲ ရွမ္းေတာင္တန္းရဲ႔႕ ညေနခင္းကို အားရပါးရ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ႐ႉမျငီး ျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ကိုယ္က မင္းကို ခဏခဏ ခိုးၾကည့္မိတယ္။ ေနဝင္ဆည္းဆာဆိုတာ အက်ည္းတန္သူေတြေတာင္ လွတယ္ဆိုေတာ့ မင္းရဲ႕ႏုပ်ိဳလွပတဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ကိုယ္႐ူးတတ္သြားတာ… သဘာဝက်က် ဘာမွမလြန္ပါဘူး ႏြယ္ရယ္… ေနာ္....
အဲဒီရင္ခုန္မႈက ကိုယ့္ဘဝမွာ ပထမဆုံးဆိုေတာ့ ကိုယ္ ဘယ္လိုမွ မေနတတ္ဘူး…။ ကိုယ္ အရမ္းရီခ်င္တယ္။ ကိုယ္က ျခံထဲက ထီးထီးၾကီးနဲ႔ လူ ဆယ္ေယာက္ဖက္စာေလာက္ ၾကီးတဲ့ သစ္ပင္ျမင့္ၾကီးဖက္ အျမန္လွည့္ျပီး မင္းကို ေက်ာခိုင္း ရီေနရတယ္။ ျပီးေတာ့ ဘာပင္လဲ ဘာလဲေပါ့ေလ…။ ျပန္ေျပာရင္ အခုလည္း တို႔ေတြ ျပန္ရီျဖစ္မွာပါ ႏြယ္… ေနာက္တခုက တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ အဲဒီသစ္ပင္ၾကီးက မင္းတို႕ ျမိဳ႕ရဲ႕အၾကီးတန္းနဲ႔ အလွဆုံးစာရင္းေတြထဲ ပါတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္ ဂုဏ္ယူရမွာေပါ့။
ဒီလိုနဲ႔ အတူေဆာ့တဲ့ နာရီေတြမ်ားလာေတာ့ ကိုယ္တို႔ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈက အရွိန္ပိုမ်ားလာတယ္။ မင္းကလည္း ကိုယ့္ကို နပန္းလုံးႏိုင္ေအာင္ အေဆာ့သန္တယ္။ ျပီးေတာ့ စာအေၾကာင္းေတြ ေျပာၾက၊ အသက္ေတြ ေမးၾကေပါ့…။ ကိုယ္ အျမဲမွတ္မိပါတယ္။ ငါ ညေနက နင္နဲ႕စကားေျပာရင္း ရွက္ျပီး အရမ္းရီခ်င္လာတယ္ဟာ… အဲဒါ သစ္ပင္ၾကီးဖက္လွည့္ၿပီး ရီေနရတယ္ လို႔ ေျပာေတာ့ နင္က ငါသိသားပဲ တဲ့… ကိုယ္လဲ အံဩျပီး နင္က ေနာက္ေက်ာဖက္ကေနျပီး ဘယ္လိုသိလဲ လို႔ ေမးေတာ့ မင္းက ခပ္ေအးေအးပဲ… သိတာေပါ့ နင့္ပါးၾကီးေတြက ေဖာင္းေနတာကိုး… တဲ့…
....................II....................
ကိုယ္တို႔ မနက္အိပ္ယာထေတာ့ မင္းက ႏိုးႏွင့္ေနျပီ။ မင္းရဲ႕အျပဳံးေလးက ေမျမိဳ႕နံနက္ခင္းေအးေအးေလးေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေနာ္… ကိုယ္တို႕မနက္စာစားျပီး ကန္ေတာ္ၾကီးသြားလည္ဖို႕ ျမင္းလွည္းေစာင့္ရင္း ကိုယ္ၾကည္႕ခ်င္လို႔ မင္းရဲ႕အယ္ေဇးရွင္းေခြးၾကီးေတြ လိုက္ျပတယ္၊ အငယ္ေလးကို မင္း အျပင္ကေန လွမ္းမတ္တတ္ရပ္ခိုင္းေတာ့ ကိုယ္ကလဲ ေခါင္းပြတ္ၾကည့္ျပီး သေဘာေတြက်၊ ကိုယ္က အမၾကီးကိုေကာ သြားကိုင္ၾကည့္လို႔ ရသလား ေမးေတာ့ မင္းက ေခြးၾကီးကို လွမ္းမတ္တပ္ရပ္ခိုင္းျပီး ငါမကိုင္ရဲဘူး ငါလည္း ေၾကာက္တယ္ လို႔ေျပာတယ္၊
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အရပ္က ေခြးၾကီးရဲ႕ရင္ဘတ္ေလာက္ပဲ ရွိတာကို… ဘာေျပာေျပာ ကိုယ္အဲဒီတုံးက မင္းေျပာလိုက္တဲ့ ငါလည္း ေၾကာက္တယ္ဆိုတာ ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး… မွတ္မိ သေဘာက်ေနတယ္၊ မိန္းမဆိုတာ ေၾကာက္တတ္ ဆင္ျခင္တတ္တာ ေကာင္းပါတယ္ ႏြယ္…။ မၾကာဘူး ျမင္းလွည္းနဲ႔ ကိုယ္တို႕မိသားစုသုံးေယာက္ မင္းတို႕ညီအမႏွစ္ေယာက္ ကန္ေတာ္ၾကီးထဲ သြားလည္ၾကတယ္…။ မွတ္မွတ္ရရ မင္းနဲ႕မင္းညီမေလးက အေႏြးထည္ဆင္တူ ဝတ္ထားၾကတယ္…။ ကိုယ္႕အတြက္ကေတာ့ ရွမ္းေတာင္တန္းၾကီးရယ္ မေရတြတ္ႏိုင္တဲ့ ပန္းမ်ိဳးစုံရယ္၊ ျမက္ခင္းျပင္ အနိမ့္အျမင့္ေတြၾကားမွာ မင္းနဲ႔ ေျပးလိုက္ လႊားလိုက္ စကားေျပာလိုက္နဲ႔ ဘဝဆိုတာ စျပီး ခံစား ထိေတြ႕မိတဲ့ေန႔ ျဖစ္မယ္ေနာ္။ ကိုယ္က ေရလည္ကြၽန္းေလးက မွန္စည္ေစတီေလးနဲ႕ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေတာ့ မင္းက လိုက္ေျပာင္ စတယ္။ ဒီတခါေတာ့ ကိုယ္ အရယ္မသန္ေတာ့ဘူး၊ ယဥ္ပါးသြားျပီ… အခ်စ္နဲဲ႔ ယဥ္ပါးသြားျပီ ဆိုပါစို႔…။ မွတ္မိတယ္… ကိုယ္က က်ားေတြ၊ က်ားသစ္ေတြ စိတ္ဝင္စားေတာ့ မင္းက က်ားသစ္ေပါက္ေလးႏွစ္ေကာင္ မင္းတို႔ အိမ္နားက အေကြ႕ေလးမွာ ျမင္ဘူးတယ္ဆိုၿပီး အတည္ၾကီးနဲ႔ ေျပာတယ္ ကိုယ္ကလည္း အဲဒီတုံးက ယုံလို႔…
....................II....................
ဘဝမွာ အခ်စ္ဆိုတာ စေတြ႕ေတာ့ ဟန္ေဆာင္မရပဲ ရယ္မိတယ္… အလြမ္းဆိုတာကို ရွမ္းရိုးမေပၚက ဂ်စ္ကားေလးနဲ႔ ေမျမိဳ႕ကို ေက်ာအခိုင္း ေတာင္ေပၚက စဆင္းေတာ့ အေမ မျမင္ေအာင္ ငါ မ်က္ရည္စေတြ မၾကာခဏ သုတ္ေနရတယ္ ႏြယ္…။ ရန္ကုန္ ျပန္ေရာက္ေတာ့လဲ ငါ နင့္ကို လြမ္းတယ္….။ ငါ မွတ္မိေသးတယ္… ငါ ညက် အိပ္မရဘူး…။ ငါ့ အထိန္းေတာ္ မသန္းညြန္႕ကို ေျပာျပေတာ့ သူကလည္း စာေပးတာ ေကာင္းေၾကာင္း ေထာက္ခံေတာ့ ငါက စာေတြေရးလိုက္၊ မၾကိဳက္လို႕ ခဲဖ်က္နဲ႕ဖ်က္လိုက္… စာၾကည္႔ခန္းထဲမွာ အေတာ္ညနက္သြားၾကတယ္၊ တကယ္ဆို အဲဒီေမတၱာ စာဟာ ငါ့ဘဝရဲ႕ပထမဦးဆုံး စာပါ။
ငါ အဲဒီစာေလးကို စာတိုက္ပုံးထဲထည့္ျပီး ျပန္အလာ ေျခလွမ္းေတြက ပ်ံႂကြလို႔ေပါ့ ႏြယ္ရယ္…
ငါ ထင္တယ္… ငါ့ရဲ႕ေရလယ္ကြၽန္းက ဓါတ္ပံုေလးပါ ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္ ထင္မိေနတယ္…။ ငါ အခ်စ္ဝတၳဳေတြ အဲဒီတုံးက စ ဖတ္တတ္သြားတာပဲ ႏြယ္ရယ္… ဝတၳဳထဲကလို စိတ္ကူးယဥ္တတ္ျပီ… ခ်စ္သူဆီက ျပန္စာကို အခ်စ္သီခ်င္းေတြ နားေထာင္ရင္း စိတ္ေစာတတ္ေနျပီေလ...
....................II....................
ငါသိပါတယ္… နင္ စာရရျခင္း ဝမ္းသာအားရ ျပန္လိုက္တာကို… စာက တပတ္ေတာင္ စြန္းစြန္းပဲ ေက်ာ္တယ္။ ဘာေျပာေျပာ ဒီစာေလးက ငါ့ဘဝမွာ အမွတ္တရ…။ နင္က လူၾကီးေလးလိုပဲ… ငါ့အေမနဲ႔ ညီမေလးကိုလည္း သတိရေၾကာင္း၊ စာက်က္ဖို႕အေၾကာင္းေတြ ပါတယ္။ ငါ့ရဲ႕ ေမတၱာစာကိုလည္း အရြယ္နဲ႕မလိုက္ေအာင္ ရင့္က်က္မႉနဲ႕ ဆိုင္းငံထားတယ္၊ ငါနင္႔လက္ေရး ဝိုင္းဝိုင္းလွလွၾကီးေတြကို ဖတ္လို႔ မဝ ေပ်ာ္လို႔ မဆုံးေပါ့… နင့္ ျပန္စာကို ငါ အတိအက် မွတ္မိပါတယ္ ႏြယ္ရယ္…
ေသာ္ဦး…
ငါ နင့္စာရတာ ဝမ္းသာတယ္၊ ဒါေပမဲ့ နင့္ လက္ေရးေတြ ငါဖတ္လို႕မရဘူး၊ ေနာက္တခါ ဖတ္လို႔ရေအာင္ ေရးပါ... အစခ်ီျပီး တို႕မိသားစုကို သတိရေၾကာင္း၊ ဘာညာေပါ့... ငါလည္း အဲဒီကစျပီး နင့္ကို ရီးစားစာေပးတဲ့ လုပ္ငန္း သူ႕အလိုလို ရပ္ဆိုင္းသြားရတာေပါ့…
....................II....................
ေတာင္းပန္ခန္းေတာ့ ေရာက္ျပီေပါ့ကြယ္… တကယ္တမ္း ငါ ေလးတန္းမွာေရာ ငါးတန္းမွာပါ ေမျမိဳ႕ကို ေႏြရာသီတိုင္း ေရာက္တယ္…။ အေမ မပါေတာ့ ငါနင္တို႕အိမ္ မဝင္ရဲဘူးဟ…။ ငါ့အမဝမ္းကြဲေတြနဲ႕ပဲ နင္တို႕အိမ္ေ႔ရွက စက္ဘီးျဖတ္စီးျပီး ႏြယ္ႏြယ့္ကို ခ်စ္တယ္ လို႔ ေအာ္ေပါ့။ နင့္ျခံက က်ယ္လြန္းေတာ့ နင္လဲ ၾကားမွာ မဟုတ္ပါဘူး၊၊ ေျခာက္တန္းေျဖျပီးတဲ့ႏွစ္ ေႏြရာသီက် အေမတို႕ပါ ပါတယ္၊ ငါ့ကို မႏၱေလးမွာ ျပိဳင္ဘီးေလး ဝယ္ေပးတယ္။ ငါက ေမျမိဳ႕မွာ တစင္းတည္းေသာ ျပိဳင္ဘီးနဲ႕မ်က္ႏွာပြင့္လို႕ေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တည္းတဲ႕အိမ္မွာ ငါနဲ႕အသက္ရြယ္တူ ညီအမေတြရယ္၊ သူတို႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးေတြရယ္ ျပီးေတာ့ အေဖာ္ပိုျဖစ္သြားတာ ဂစ္တာတီး၊ သီခ်င္းဆို ခရစၡမတ္ကပြဲေတြက ငါ့ကိုပိုစြဲေဆာင္တယ္ ႏြယ္…။
ငါ မွတ္မိတယ္… ငါတို႕မိသားစုရယ္၊ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ေကာင္မေလးေတြရယ္ ျမင္းလွည္းတစင္း… စက္ဘီးသုံးေလးစင္းနဲ႔ မင္းတို႕အိမ္ကို လာလည္ေတာ့ ငါ မင္းကို သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း တေယာက္လိုပဲ ဆက္ဆံမိတယ္။ ငါ အခုထိ စိတ္မေကာင္းဘူး၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ႏြယ္…
ငါ တကယ္ပါ... ဟုတ္ မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူး… နင့္ အတန္းေဖာ္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းအသစ္ ေကာင္မေလးက ေျပာတယ္…။ နင့္ကို ေက်ာင္းမွာ ေကာင္ေလးေတြ ၾကိဳက္ၾကေပမဲ့ နင္က ဘယ္သူ႕မွ စိတ္မဝင္စားဘူး၊ နင့္မွာ ရီးစားရွိတယ္… အဲဒီရီးစားက ရန္ကုန္က တဲ့။ နင္ေျပာပံုအရဆို ငါ့ကိုေျပာတာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ သူေျပာေတာ့ ငါ နဲနဲေတာ့ ေတြသြားေသးတယ္ ႏြယ္...။
တခုေတာ့ရွိတယ္… ငါတို႕ညဖက္ ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ ငါးလာမွ်ားရင္၊ မင္းတို႕မိသားစုေတြ အျပင္ထြက္ လမ္းေရွာက္ရင္ ငါလွမ္းလွမ္းေငးၾကည့္တယ္ ႏြယ္… ပိုးဇာျခံဖက္ တေလွ်ာတ္ အမဲလိုက္ ငွက္ပစ္ရင္ ငါ နင္တို႔ အိမ္ေနာက္ဖက္ ေတာင္ကုန္းၾကီးေပၚကေန နင့္ကိုမ်ား ေတြ႕မလား လွမ္း လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္တယ္။ တခါက ေမွာင္ပ်ိဳးမွာ ေျပးေဆာ့ေနၾကတာ တေယာက္ကို နင္ဆိုျပီး ငါးမွ်ားရင္း လွမ္းေႏွာက္တာ… နင့္ေမေမလို႕ ျမိဳ႕ခံအေဖာ္ကေျပာမွ ဇက္အသာ ျပန္ပုရေသးတယ္.......
....................II....................
ဒီလိုနဲ႕ ငါလည္း ေမျမိဳ႕သူ ရီးစားတခ်ိဳ႕ ရလိုက္ ေပ်ာက္လိုက္… ငါ ခုႏွစ္တန္းေအာင္ေတာ့ ငါ့ရန္ကုန္က ရီးစားက ဗိုလ္တေထာင္တကၠသိုလ္မွာ ပထမႏွစ္…။ ၾကဳံတုံး ႂကြားတာေပါ့ ႏြယ္ရယ္... ေနာက္ပိုင္း ငါလည္း ေမျမိဳ႕အေရာက္နဲသြားျပီ၊ ခုႏွစ္္တန္း၊ ရွစ္တန္းမွာ ျပိဳင္ဘီးသရဲ၊ လမ္းသရဲ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ရွစ္တန္း ကိုးတန္းမွာ ေရကူးသရဲ… ျမန္မာျပည္ တံခြန္စိုက္ဆုရတယ္။ နင္ တီဗီထဲမွာ ငါ့ကို ဘယ္မွတ္မိမွာလဲေနာ္… ဒီလိုပါပဲ…
ငယ္ငယ္ လူမွန္းသိကထဲက စက္ဘီးျပိဳင္လိုက္၊ ေရကူးျပိဳင္လိုက္… လူလားေျမာက္ေတာ့ ကားျပိဳင္လိုက္… မခံခ်င္ေတာ့.... ေငြမရွိ အေတြ႕အၾကဳံမရွိပဲ လက္နက္မဲ့ ျပည္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ျပီး စစ္ပါျပိဳင္တိုက္ၾကရင္း ငါေထာင္ကထြက္လာေတာ့ ပထမဆုံး ျပည္တြင္းခရီးစဥ္က ငါ့အခ်စ္ဆုံးျမိဳ႕… နင္ေနတဲ့ ေမျမိဳ႕ ပါပဲ ႏြယ္…
ပထမခရီးမွာ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြနဲ႔ ဆုံျပီး ရန္ကုန္မွာလည္း အလုပ္ေတြက ရွုပ္ေထြးေနတယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါအားတာနဲ႔ ဒုတိယ ခရီးစဥ္ကလဲ ေမျမိဳ႕ ပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ငါ့ဘဝမွာ အားျပန္ယူတိုင္း ေမျမိဳ႕ဟာ မရွိမျဖစ္ပါ ႏြယ္... ငါ ေထာင္ထဲမွာ ၾကာသြားေတာ့ အျပင္ေလာကၾကီးမွာ အရာရာက ငါ့ကို ဆြဲေဆာင္ႏိုင္စြမ္း ရွိေနတယ္။ ဒီေတာ့ ငါ သိပ္ခ်စ္တဲ့ နင့္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးက ငါ့အတြက္ နတ္ဘံုနတ္နန္းေပါ့ ႏြယ္ရယ္… အဲဒီေန႔က ဘဝမွာ ခုႏွစ္ေရာင္စဥ္ အေပ်ာ္ေတြ ေရာေမႊတဲ့ ေန႔… အဲဒီေန႔က ငါတို႔ ေမျမိဳ႕တျမိဳ႕လုံး အႏွံ႔ ဓါတ္ပံုေတြ လိုက္႐ိုက္တယ္…။ ငါ သတိထားမိတာ ေမျမိဳ႕က အိမ္ေလးေတြက အဲဒီအခ်ိန္က ဗမာျပည္မွာ အလွဆုံးစာရင္း ဝင္ဆဲပဲေနာ္။ တို႕ဆိုရင္ သူမ်ားအိမ္ေတြထဲလည္း ေအာ္ေခၚၾကည့္တယ္…။ လူမထြက္လာရင္ ခပ္တည္တည္ ျခံတံခါး ဖြင္႕ဝင္ျပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္တယ္…။ ျပီးရင္ တံခါးအသာ ျပန္ပိတ္ထားေပးခဲ့တယ္။ ကန္ေတာ္ၾကီး ေရာတ္ေတာ့ ကိုယ့္ကင္မရာတင္မကေတာ့ဘူး ကင္မရာသမားေတြပါ ငွားျပီး ႐ိုက္တယ္။ ကိုယ္ ေထာင္မက်ခင္ ေလးတန္းေက်ာင္းသူကထဲက တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနတဲ့ ကိုယ့္ေဘာ္ဒီဂတ္ကလည္း အခု တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူၾကီး ျဖစ္ေနေတာ့ ပိုအားထားရတာေပါ့…။
ငါေလ ဘဝမွာ သတိမထားမိတဲ့အရာေတြကို တခါတခါ မသိစိတ္က လံႈ႕ေဆာ္ေပးလာတတ္တာ ယုံၾကည္သြားပါတယ္… ႏြယ္…
ငါသိပ္ခ်စ္တဲ့ ကန္ေတာ္ၾကီးမွာ အတားအဆီးမဲ့ ေမာေအာင္ လမ္းေတြေလွ်ာက္ ထင္း႐ႉးေတာထဲဝင္ျပီး ငါ့ရဲ႕လင္းယုန္ငွက္ၾကီးေတြ ရွိေသးလား သြားၾကည့္… အျပန္မွာ ငါအရမ္းေပ်ာ္ေနေတာ့ မင္းအိမ္ကို ဝင္ဖို႔ အစီစဥ္ထဲမပါပဲ ငါ ဝင္လိုက္မိတယ္။ အဲဒီကိစၥက ငါ့ဘဝမွာ ငါ့ဟာငါ ႏွလုံးသားကို ေလွနံဓားထစ္လိုက္တာပဲ ႏြယ္ေရ…။ ငါျခံထဲကို တက္တက္ႂကြႂကြဝင္လာျပီး အိမ္အဝင္လမ္းတေလွ်ာက္ ပန္းေလးေတြရယ္၊ မင္းအိမ္ကို လွမ္းၾကည့္ရင္း စိတ္ေစာသလို၊ စိတ္လႈပ္ရွားသလို မင္းအေၾကာင္းေတြ ငါျပန္ျမင္ေနတယ္။ ငါ အိမ္တခါးဝေရာက္ေတာ့ ရင္ေတြခုန္ေနတယ္ သိလား…။ တေန႔လုံး အမွတ္တရ တေနရာေရာက္တိုင္း သိသိသာသာ ရင္ခုန္ျမန္ေနတာ၊ မင္းအိမ္မွာေတာ့ အျမန္ဆုံး ထင္တယ္။၊
....................II....................
နင္ထြက္လာေတာ့ ငါက ဝိုင္ဝယ္ခ်င္လို႔ပါ ဆိုေတာ့ နင္က ရိုရိုေသေသ “ဟုတ္ကဲ့ ဘယ္ႏွစ္လုံး ယူမလဲ…” တဲ့…။ ငါ ဟန္ေဆာင္လို႕မရပဲ ျပဳံးျပဳံးၾကီး ႏွစ္လုံးလား သုံးလုံးလား မွာရင္း စိတ္ထဲမွာ နင္ေတာ္ေတာ္လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ စကားေျပာတတ္လာျပီ ဆိုျပီး ေက်နပ္လို႔ေပါ့ကြယ္…။ ငါက နင့္ကို တခ်က္ျပဳံးၾကည့္ရင္း ႏြယ္ႏြယ္လား ေသာ္တာလား… လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ နင့္ရဲ႕ ငါ့ဥပဓိကို ရွိန္ေနတဲ့ စိတ္က ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျပာင္းသြားပါ့။ နင့္မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ဝင္းလဲ့ေပ်ာ္ရႊင္သြားျပီး ႏြယ္လို႔ ေျဖတယ္.. ေနာက္ျပီး ငါ့ကို အရင္ငယ္ငယ္တုံးက အတိုင္း နင္ဘယ္သူလဲတဲ့… ငါကလဲ ငါ့ကို နင္နဲ႕ငါနဲ႕ေျပာတာေလာက္ မုန္းတာမရွိဘူး…။ ငါက စဥ္းစားေလ ဆိုေတာ့ နင္က ငါ့ကို အမွတ္ေလးေက်ာင္းက မဟုတ္လားတဲ့…။ နင့္မ်က္ႏွာကို ငါေကာင္းေကာင္းသိတယ္တဲ့…။
ငါလဲ ရီလိုက္ ျပဳံးလိုက္နဲ႔ အေမေျပာသလိုဆိုရင္ေတာ့ "သားသား နင္က အက်င့္ကို ယုတ္တယ္ေပါ့…"
ငါ နင့္ကို နာမည္ မေျပာဖူး… အမွန္ေတာ့ နင္ ငါ့ကိုၾကည့္ျပီး "ငါ နင့္ကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိတယ္…" ေျပာတိုင္း ငါစိတ္မေကာင္းဘူး။ ငါက နင့္အိမ္ထဲေရာက္မွ နင့္ကို နင္တို႔ ညီအမထဲက ေယာက္ေယာက္ျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိတာမဟုတ္လား…။
စကားေတြ ဖြဲ႕ေနတုံး တဖက္တခ်က္စီကေန ကေလးမ်က္ႏွာေလး ႏွစ္ခုက မင္းလုံခ်ည္ကိုဆြဲရင္း ေခါင္းေလးေတြ အသာထုတ္ျပီး ငါ့ကို ၾကည့္ေနၾကတယ္၊ မင္းက စကားျဖတ္ျပီး ခဏေနာ္ ဝိုင္သြားယူေပးမယ္ ဆိုေတာ့ အငယ္မေလးက မင္းလံုခ်ည္ဆြဲျပီး လိုက္သြားတယ္။ သားေလးက သံဘာဂ်ာတခါးေလးကိုင္ရင္း ငါ့ကို ဆက္စူးစမ္းေနတယ္။ ငါက ဘာျဖစ္လို႔ သားက ႏြယ္ႏြယ့္သားလား… လို႔ ေမးမိတာလဲ… မင္းျပန္လာေတာ့ ကေလးေတြေတာင္ ေတာ္ေတာ္ၾကီးျပီေနာ္ လို႔ ေျပာျဖစ္တယ္…။
စကားစျဖတ္ရင္း ႏႈတ္ဆက္ၾကေတာ့ ငါ့မ်က္လုံးေတြက ျမက္ခင္းျပင္ထဲ ေျပာင္းလိုက္ရင္း… ဪ… သစ္ပင္ၾကီးေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး… လို႔ ခပ္တိုးတိုး ေရရြတ္မိေတာ့ မင္းက ျပဳံးရင္း ဘယ္တုံးက ဘယ္အေၾကာင္းနဲ႔ ခုတ္ေၾကာင္း ရွင္းျပေနတယ္။ ငါ ေရရြတ္လိုက္တာ လြမ္းရိပ္ေတြ ပါသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ ရုတ္တရက္ဆိုေတာ့ သတိမထားမိဘူးေလ...။ ဒါေပမဲ့ ငါအဲဒီေန႔က နင္နဲ႔ ေတြ႕တာ အူျမဴးေနတယ္။ ညဖက္ ငါ့သူငယ္ခ်င္းလင္မယားနဲ႔ ညလုံးေပါက္ စကားေျပာေတာ့လဲ ထည့္ေျပာေသးတယ္။ သူတို႔ကလည္း ငါနင့္ဝိုင္ေလးေတြကို အျဖစ္သည္းျပီး သိမ္းထားမွန္းသိလို႔ အကုန္ရေအာင္ ေသာက္လိုက္ၾကတယ္။ ငါလည္း ကားက မွာထားျပီးသားဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျပန္လက္ေဆာင္ နင့္ဆီက ဝိုင္ကို မနက္ေစာေစာပဲ စက္ဘီးထစီးျပီး ထပ္ဝယ္ရတာေပါ့…။
ေတာ္ေသးတယ္… နင္ႏိုးေနျပီ၊ အိမ္ထဲက လက္ဖက္ေရက်ိဳတဲ့ အနံကသင္းလို႔…။ ငါက ဝိုင္ထပ္မွာေတာ့ နင္က ျပဳံးျပဳံးပဲ သြားယူေပးတယ္…။ ငါက ဝိုင္ေလးေတြ စက္ဘီးေရွ႕ျခင္းထဲထည့္… ျပန္အထြက္… နင့္ကို အမွတ္တရ တခါ ျပဳံးၾကည့္ေတာ့ အၾကည့္ခ်င္း အျပဳံးခ်င္း ဆံုျဖစ္ၾကေသးတယ္ေနာ္…။
ငါ နင့္ကို ဖြင့္ေျပာမလို႕ပါ… ဘယ္သူလည္းဆိုတာ စဥ္းစားလို႔ ရျပီလား… လို႔ ခပ္တိုးတိုးေမးေတာ့ နင္က ဘာမွမေျပာပဲ ငါ့မ်က္လုံးေတြထဲ ျပဳံးျပီးၾကည့္တယ္…။ ေနာက္ေတာ့ ေခါင္းအသာေလး ျငိမ့္ျပတယ္…။ ငါက ဘယ္သူလဲေျပာ… ဆိုေတာ့ နင့္ႏႈတ္က တိုးတိုးညင္းညင္းပဲ ေသာ္ဦး... လို႔… ထုံးစံအတိုင္း ခပ္ေအးေအးပဲ ေျပာလိုက္တယ္...။
ငါ့ကိုယ္ငါ မယုံႏိုင္ဘူး… ငါ့နားလည္း ငါ ရုတ္တရက္ မယုံႏိုင္ဘူး ႏြယ္…။
ကေလးဘဝက နစ္ရက္ေလာက္ ကြၽမ္းဝင္ရင္းႏွီးျပီး ဆယ့္ငါးႏွစ္ေလာက္ မေတြ႕ေတာ့ပဲ အခု ျပန္မွတ္မိတာ…။ ငါ့ရဲ႕ ႏွလုံးသားက ဘာမဆို ယံုရေတာ့မွာေပါ့ေနာ္…။ ခံစားခ်က္ေတြရဲ႕အစဟာ သစ္ပင္တပင္လိုပဲ… ရွင္သန္ၾကီးထြားေနတာ ငါသိျပီ… ယံုပါျပီ...။ ျခံထဲက မရွိေတာ့တဲ့ သစ္ပင္ၾကီးကို ငါလွမ္းၾကည့္ လိုက္တဲ့ အခိုက္အတံ့ဟာ နင္ေဝခြဲခက္ေနတဲ့ ပုစၧာကို ကူညီေျဖရွင္း ေပးပံုရပါတယ္။ ငါထင္တာေပါ့ေလ....
ငါ့ရဲ႕ အံဩဝမ္းသာနဲ႔ နင္ မွတ္မိတယ္ေနာ္ လို႔ ျပန္အေျပာမွာ ငယ္ငယ္ကလိုပဲဲ ရွက္ေသြးေတြက ပါးကို နဲနဲနီသြားေစဦးမလား မသိ…။ ငါေပ်ာ္ျပီး နင့္ ကို ႏႈတ္ဆက္ ထြက္ခဲ့တယ္။ နင္တို႔ အိမ္နဲ႔ ျခံတံခါးက အေတာ္ေလး လွမ္းတယ္။ ငါ ျခံဝကို ေရာက္ေတာ့ နင္မ်ား ရွိဦးမလားလို႔ ကုန္းျမင့္ေပၚက အိမ္ေလးကို ျပန္လွမ္းၾကည့္ ေတာ့ နင္က သံဘာဂ်ာတခါးေလးကို ကိုင္ျပီး ငါ့ကိုၾကည့္ေနတယ္ေနာ္...။ ငါလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ မသိပဲ ျပန္ၾကည့္ေနတယ္…။ အေတာ္ေလးၾကာမွ ငါ သတိဝင္ျပီးလက္ေဝွ႕ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္။ နင္လဲ လက္ျပန္ေဝွ႕ယမ္း ႏႈတ္ဆက္တယ္…။ ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အကြာအေဝးက လွမ္းေခၚလို႔ မၾကားႏိုင္ေတာ့ဘူးေလ။ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ငါတို႕ရပ္ျပီး ႏႈတ္ဆက္ေနလည္း၊ ဘယ္လိုခံစားရလည္း၊ ဘာကိုလည္း ငါမေဖာ္ျပႏိုင္ေပမဲ့ ငါသတိဝင္ျပီး စက္ဘီးေပၚျပန္တက္ အိမ္ျပန္လာေတာ့ ငါ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္တယ္… လြမ္းလဲ လြမ္းတယ္ႏြယ္...
ငါ အခု အသက္ငါးဆယ္ခရီးဆီ တက္သုတ္႐ိုက္ေျပးရင္း ရင္ထဲမွာ ကိုယ့္ဖာသာ ခိုင္ခိုင္မာမာ သတၱဳခ်ႏိုင္တာကေတာ့....
ငါ့ဘဝမွာ မင္းဟာ အခ်စ္ဦးပါ ႏြယ္......
ငါေသခ်ာမသိလိုက္ဖူး… ဒါေပမဲ့ ငါခ်စ္တယ္........
Saturday, August 20, 2011
Subscribe to:
Comments (Atom)